Yaz?c? Sürümü
Onaltıncı Bölüm






Sakif Heyetinin Gelişi Sırasında Vukua Gelen Mucizeler.

Hanife Oğullarının Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler.

Abdül-Kays Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Bazı Fevkaladelikler

Amir Oğulları Heyetinde Vukua Gelenler.

Amr Bin El-Asın Gelişi Ve Müslüman Oluşu.

Devs Kabilesi Heyetinin Gelişi Sırasında Görülen Mucizeler.

Zeyyad El-Hilali´nin Gelişinde Vukua Gelenler.

Ebu Sebra nın Gelişinde Vukua Gelenler.

Cerir´in Gelişinde Vukua Gelen Bazı Fevkaladelikler.

Tayy Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Ayetler.

Tarık Bin Abdullah´ın Gelişinde Vukua Gelenler.

Hadramevt Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Ayetler.

Eş´arilerin Heyetinin Gelişi Sırasında Görülen Mucizeler.

Abdurrahman Bin Ebu Akilin Gelişinde Vukua Gelen Mucize.

Maiz Bin Malik in Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Müzeyne Heyetinin Gelişinde Görülen Mucize.

Sühaym Oğullarının Gelişinde Görülen Mucize.

Şeybân Heyeti´nin Gelişinde Görülen Mucize.

Uzre Heyetinin Gelişinde Vukua Gelenler.

Necran Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Mucizeler.


Cüraş Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Mucize.

Muaviye Bin Hayda nın Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Fezâre Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.

Kab Bin Mürre nin Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Mürre Bin Kays Oğulları Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.

Darîlerin Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelikler.

Haris Bin Abdi Kulal in Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler.

Bekka Oğullarının Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.

Tücib Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Selâman Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Muhârib Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik.

Cinlerin Heyetinin Gelişinde Vukua Gelenler.

Hâkim Bin Fâtek´in Gelişi Sırasında Vukua Gelenler.

Cahcah´ın Gelişi Serasında Vukua Gelen Fevkaladelik.

Raşid Bin Abdi Rabbih´in Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler.


Haccac Bin Allâd´ın Müslüman Oluşundaki Fevkaladelik.

Râfi´ Bin Umeyr´in Müslüman Oluşundaki Fevealedelik.

Hakem Bin Keysânw Müslüman Oluşundaki Fevkaledelik.

Ebu Cehl Oğlu İkrime nîn Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.

Benî Temîm Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.

Arabi´nin Gelişinde Vukua Gelen Mucize.

Âmir Bin Sa´saa Oğullarından Gelen Arabi´nin Gelişi Sırasında Vukua Gelen Mucize.


Diğer Bir Ârâbî nin Gelişinde Vukua Gelen Mucize.

Veda Haccı nda Vukua Gelen Harikalar Ve Mucizeler.





GELEN ELÇİLER, BU SIRADA VUKUA GELEN MUCİZELER VE BUNLARIN SIRAYLA ANLATILMASI


Sakif Heyetinin Gelişi Sırasında Vukua Gelen Mucizeler


Beyhakî ve Ebû Nuaym´in Mûsâ bin Ukbe tarikiyle Zühri´den naklettiklerine göre, o şöyle demiştir: "Sakîf Kabîlesi´ni (Tâiflileri) tem-silen Urve bin Mes´ûd gelip Peygamber (s.a.v.)´in huzuruna çıktı ve res­men müslüman oldu. Sonra kavmine dönmesi için izin istedi. Peygamberimiz kendisine dedi ki: "Onların seni öldürmelerinden kor­karım." Urve ise şu cevabı verdi: Yâ Resûlallah, onlar beni uyurken görseler, uyandırmağa cesaret edemezler." Bu şekilde ayrılıp kavmine gitti ve onları müslümanlığa davet etti... Onlardan hiç de beklemediği bir muhalefetle karşılaştı... Hattâ kötü sözler işitip üzüldü... Birgün, seher vakti kalkıp sabah namazı için hazırlandı. Evin damına çıkarak Ezan okumaya başladı... Ezan´ın dinin temeli olan şehâdet cümlelerini "okurken, ansızın bir ok gelip kendisini cansız yere serdi. Oracıkta şehîd oldu... Onun bu şekilde şehid edilişi haberi Hz. Peygamber´e ulaştığı .zaman, şöyle buyurdular: "Urvenin meseli, Sahib-i Yâsîn´in meselidir... O da kavmini Allah´a davet etmiş ve kavmi tarafından Öldürülmüştü."

Urve bin Mes ud´un öldürülmesinden sonra Sakîf ten sayıları yir­miye yaklaşan bir heyet geldi, içlerine Kinâne bin Abd-i Yâlîl ile Osman bin Ebû´l-As da vardı... Hepsi de müslümanlığı kabul ettiler...."

Ibn-i Sa´d´ın Vâkıdî´den naklettiği bir habere göre, Urve bin Mes´ûd, Ezan okuduğu sırada atılan bir okla yaralandığı zaman; "Şehâdet ederim ki Muhammed Allah´ın Resulüdür! O bana, bunu ön­ceden haber vermiş ve "kavmin seni öldürür" buyurmuştu, demiştir...."

Yine Ebû Nuaym´in Vakıdl´den naklettiği bir haber. Deniliyor ki: "Peygamber (s.a.v.), Tâiften döndüğü sırada Urve bin Mes´ûd, Gaylân bin Mesleme´ye şöyle demişti:

"Ey Gaylân, Allah´ın, Resulü Muhammed´e ne kadar büyük bir başarı verdiğini görüyorsun. Bütün insanlar, ister istemez kendisine tabî olmuş durumda... Bizler ise, Arab´ın dâhileri arasında anılı­rız... Böyleyken biz, islâm´ın câhili olabilir miyiz Muhammed´in davetinden bu derece uzakta kalabilir miyiz Bak, ben sana vaktiyle yaşadığım bir hali haber vereyim. Şimdiye kadar ben bunu, senden başka hiçbir kimseye söylemiş de değilim. Şöyle ki: Bir zamanlar ben ticâret için Necrân´a gitmiştim. O sıralarda, henüz Muhammed pey­gamberliğini ilân etmiş değildi... Necran metropoliti benim arkadaşım idi. Kendisiyle konuşurken bana demişti ki: "Bak Urve, sizin Mekke Haremi´nde bir peygamberin çıkacağı zaman hayli yaklaşmış bulun­maktadır. Ve bu peygamber, bütüp peygamberlerin sonu olacaktır. Kavmiyle arasında çetin mücâdeleler de geçecektir... Bu peygamber, ortaya çıkıp insanları Allah´a davet ettiği zaman, muhakkak sen O´na îmân edip tabî olmalısın!"

îşte metropolit´in bana söyledikleri aynen bunlar idi. Fakat ben onun bu sözlerim, Sakîf ten veya başka kabileden hiçbir kimseye söyle­miş değilim. Şimdi ilk defa sana söylüyorum ve ben sana söylemekle kalmıyorum, derhal kendisine gidip tabî olacağım!"

Urve, Gaylân´a bunları söyledikten sonra derhal yola çıkarak Hz. Peygamber´e gelmiş ve müslüman olmuştur...."

Beyhakl´nin rivayetine göre Vehb şöyle demiştir; "Ben, Câbir´e sor­dum ve dedim ki: Tâifli´ler gelip Peygamberimiz1 e bîat ettikleri zaman, bâzı şartlar ileri sürmüşler. Bunların ne olduğunu bana açıklar mısın " Câbir´in bana verdiği cevab ise aynen şu olmuştur: "Onlar Hz. Peygam­ber´e, zekât vermiyeceklerini ve cihâda katılmayacaklarını şart koş­muş lar di... Fakat peygamberimiz bu sırada aynen şöyle buyurmuşlardı:

"Hakkiyle müslüman oldukları takdirde, çok geçmez zekât da ve­rirler, cihâda da katılırlar!" (Ve çok geçmedi, aynen Peygamberimiz´in haber verdikleri gibi oldu...") [1]

Müslim, Osman bin Ebul-As´ın şöyle dediğini rivayet eder: "Ben, Peygamber Efendimiz´e: "Ey Allah´ın Resulü, Şeytan benimle namazım ve kıraatim arasına girip engelleme yapıyor, bu husuta bana neyi tavsi­ye edersiniz " diye mürâcâtta bulundum. Peygamberimiz de buyurdu ki: "O Hanzeb adındaki şeytanın vesvesesini hissettiğin zaman, ondan Al­lah´a sığınmaksın! Sonra sol tarafına da üç defa tükürmelisin." Ben de aynen Hz. Peygamberin dediğini yaptım ve çok şükür, Allah da benden onun vesvesesini giderdi." -

Yine Osman bin Ebu´l-As´tanEbû Nuaym, biraz farklı olarak şöyle rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) beni Taife gönderdiği zaman, Şeytan bana musallat olup acâib vesveseler verdi. Artık namazımı nasıl ve ne kadar kıldığımı bilemez olmuştum... Dönüşümde hâlimi Hz. Peygam­ber´e arz ettim. O da bana dedi ki: "Bu, şeytandır. Bana biraz yaklaş bakayım!" Ben de kendisine yaklaştım. Bana: "Haydi ağzını aç!" dedi ve mübarek eliyle göğüsüme vurdu, ağzımın içine de tükrüğünden çalarak: "Ey Allah´ın düşmanı, dışarı çık!" diye seslendi ve bunu üç defa tekrar­ladı. Bundan sonra bana: "Haydi işine bak!" buyurdu... Artak bana, bir daha şeytan musallat olamadı, vesvesesiyle bana te´sir edemedi..." (Bir daha okuduğumu da unutmadım.)

Beyhakî ve Ebû Nuaym de, yine Osman bin Ebu´l-As´tan şöyle ri­vayet ederler: "Ben, çatlayıp helak olacak derecede hastalandım... Kal­kıp Hz. Peygamber´e giderek hâlimi arz ettim. Peygamber (s.a.v.) de bana buyurdu ki:

"Sağ elinle ağrıyan yerini tut ve yedi defa: "Allah´ın adıyla! Duy­duğum acılardan Allah´ın izzetine ve kudretine sığınırım!" diyerek dua et!"

Ben de aynen Hz. Peygamber´in tavsiye ettiği gibi yaptım. Allah da bütün acılarımı giderip beni şifâya kavuşturdu! Artık ben, gerek kendi ev halkımdan olsun, gerekse başkaları olsun, her hastayım diyene, Hz. Peygamber´in bana öğrettiği bu duayı tavsiye etmeye de devam ettim..." [2]



Hanife Oğullarının Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler


Buharı ve Müslim lbn-i Abbas´tan şöyle rivayet ederler: Müseyli-metil´l-Kezzâb, kavminden pekçok sayıda adamla birlikte Medine´ye gel­di ve pervasızca dedi ki: "Eğer Muhammed, kendinden sonra yetkiyi bana bırakmayı kabul ederse O´na tabî olurum!" Derken peygamber (s.a.v.) de yanında Kays bin Şemmâs´m oğlu Sabit ile birlikte çıkageldi. Elinde yaprakları soyulmuş hurma dalı parçası vardı. Bunu göstererek buyurdu ki: "Ey Müseylime, sen benden şu dal parçasını istemiş olsan, sana bunu dahi vermem! Sen, senin, hakkındaki Allah´ın emrini geçersiz kılamazsın! Eğer îslâm´dan dönüp kâfir olursan, Allah´ın senin hakkın­daki emri ölümdür! Ve senin akibetin hakkında bana bâzı şeyler de gösterilmiş bulunmaktadır. Ben, seninle daha fazla konuşacak da deği­lim, îşte Sabit bin Kays, o sana Benim hakkımda gerekenleri söyler....´´

Peygamberimiz bunları söyledikten sonra çekip gitti... Ben daha sonraları, Hz. Peygamber´in: "...Senin hakkında bana bâzı söyler göste­rildi" buyurmasının manası ne idi diye bazılarına sordum. Ebû Hürey-re´nin bu hususta bana verdiği cevab şu olmuştur: "Peygamber Efendimiz bir defasında buyurdular ki: "Ben rü´yâmda, elimde iki altın bilezik gördüm ve bu hususta tasalandım. Ve bana rü´yamda vahyedildi ki: "Haydi onlara üfle!" Ben de üfledim ve her iki bilezik elimden uçtu gitti... Ben bunları, benden sonra çıkacak iki yalancı ile tev´vîl ettim.." işte ey îbn-i Abbâs, Peygamberimiz´in haber verdiği bu iki yalancıdan birisi Esved el-Ansî, diğeri de Müseylimetü´I-Kezzâb´tır.."

Ben, Ebû Hüreyre´nin bu cevabını alınca, vaktiyle Hz. Peygam­ber´in irâd buyurduğu o sözün manâsını da gayet açık olarak anlamış oldum...."

(Nitekim Buharî ve Müslim bunu ayrıca Ebû Hüreyre´den rivayet etmişlerdir... Ve o yalancı Müseylime, Yemame savaşında Vahşi tara­fından katledilmiştir...).

îbn-i Adiyy Muhammed bin Câbir´in şöyle dediğini haber verir: Ben babamdan işittim, babam da dedem Sinan bin Talk el-Yemâmî´den dinlemiştir. Şöyle ki: Dedem Sinan, Hanîfe Oğullarından Resûlüllah´a gelen ilk heyette bulunmuştur. Resûlüllah´a geldiği zaman, Resûlüllah efendimiz başını yıkamakta imiş. Dedeme demiş ki: "Haydi

- Yemâmeli´lerin kardeşi Sinan başını sen de yıka!" Bunun üzerine dedem, Resulüllah´tan artakalan su ile başını yıkamıştır. Sonra Resûlüllah´ın huzurunda müslüman olmuştur. Bunu bizzat kendisi an­latan dedem dermiş ki: "Sonra Peygamber Efendimiz bana bir mektub yazıp verdi. Ben de Resûlüllah´a şu ricada bulundum: "Ey Allah´ın Resulü, bana gömleğinizden bir parça veriniz, onunla ünsiyet duyayım! (Yanımda Allah Resulünün bir hâtırasıdır, diyerek teselli olayım.)." Benim bu ricamı kırmayan Resûlüllah Efendimiz, bana gömleğinden bir parça verdi."

Olayı nakleden Muhammed bin Câbir der ki: "Babam bana dedem Sinan´dan nakleder ve derdi ki: Dedem, bu Resûlüllah´m gömleğinin parçasını, kıymetli bir hatıra olarak saklar, hastalara şifa olsun diye onu yıkar ve suyunu içirirmiş...."[3]



Abdül-Kays Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Bazı Fevkaladelikler


Ebû Yâlâ ve Beyhakî Mezyede el-Asrî´den nakleder. O demiştir ki: Birgün Peygamber (s.a.v.) ashabı ile konuşurken: "Şu taraftan bir top­luluk gelecek, onlar doğudakilerin en hayırlılarıdır!" Derken Ömer ye­rinden kalkıp doğu tarafına doğru gitti. Binitli on üç kişilik bir topulukla karşılaştı ve onlara, kimler olduklarını sordu. Onlar da; Abdü´1-Kays Oğullan olduklarını söylediler..." [4]

îbn-i Sa´d Urue´nin şöyle dediğini nakleder: Abdü´1-Kays heyetinin geldiği günün sabahında Peygamber (s.a.v.) buyurdular ki: "Doğudan bir kafile gelecek, bunlar İslâm´a girmeleri için zorlanmış değillerdir! Azık­ları tükenmiş olarak yola devam etmekteler ve yakında burada olur­lar...." Sonra Resûl-i Ekrem şu duada bulundular: "Allah´ım Abdü´l-Kays Oğullarını mağfiret eyle! Onlar islâm için geliyorlar, Benden bir mal istemiyorlar! Onlar, doğuda yaşıyanlarm en hayırlılarıdır!"

Çok geçmeden yirmi kadar adam geldi. Başlarında Abdullah bin Avf el-Eşecc vardı. Bu sırada Resûlüllah Mescid´de bulunuyordu. Gelip kendisine selam verdiler, O da onları selamla karşıladı ve Abdullah bin Avfın kim olduğunu sordu. Abdullah da "Benim, yâ resûlellah" dedi. Abdullah, şişman ve çirkin görünüşlü idi. Resûlüllah kendisine baktı ve şöyle buyurdu:

"Erkeklerin cild ve bedenlerine bakarak güzellik veya çirkinlikleri hakkında hüküm verilemez! Kişinin güzellik ve çirkinliği; dili ve kalbi iledir!" Sonra Abdullah´ın şahsına hitaben: "Sende Allah´ın sevdiği iki haslet bulunmaktadır" buyurdu. Abdullah: "Bu iki haslet nelerdir, yâ Resûlallah" diye sordu. Resûlüllah da: "Akıllı ve ağır başlı olman, bir de yumuşak davranmandn*" buyurdu. Abdullah tekrar sordu: "Ey Allah´ın Resulü, bendeki bu iki haslet, cibilli ve fıtrî midir " Resûlüllah Efendi­miz de şu cevabı verdiler: "Evet, cibillî ve fıtrîdir, yâni Allah´ın seni bu fitratta yaratmış olmasıdır.."

Hâkim´in Enes´ten rivayeti de şöyledir: Abdü´1-Kays Oğullarının heyeti geldiği zaman Peygamber (s.a.v.) kendilerine buyurdu ki: "Sizin şu ve şu isimlerde hurmalarınız vardır ve meşhurdur... Bunların renk­leri de, şöyle ve şöyledir...." Bu^ırada onlardan biri: "Anam-babam sana feda olsun ey Allah´ın Resulü, eğer sen bizim kabilemizde doğup büyü­müş olsaydın, bu söylediklerini bundan daha iyi bilemezdin! Ben şehâdet ederim ki Sen, Allah´ın resulüsün!" dedi... Peygamber Efendi­miz de şu karşıhğı verdiler: "Siz gelip benim yanımda oturduğunuz za­man, sizin ülkeniz bana gösterildi... Ve sizin hurmalarınız arasında el-Berenî adındaki hurmanız, hepsinden daha hayırlıdır. Kendisi hastalık yapmaz ve diğer hastalıktan da giderir...."

Ahmed ve Taberânî el-Vâzi´den şöyle naklederler: Resûlüllah´a ge­len heyet içinde ben de vardım, Abdullah´ın kafilesinde idim. içimizde bir arkadaşımız ise hasta idi. Zaman zaman kendisini sar´a tutuyor, baygınlık geçiriyordu... Onun durumunu Resûlüllah´a arz ettik... Ve onun için duâ buyurmasını rica ettik. Peygamberimiz: "Onu bana geti­riniz" buyurdu. Biz de getirdik. Cübbesinin bir kenânnı tutarak kaldırdı ve hasta.olan arkadaşımızın arkasını vurmaya başladı.... Vururken de: "Çık dışarı, ey Allah´ın düşmanı!" diyerek sesleniyordu... Arkadaşımız da bakıyor ve bakışı, eskisi gibi düzelmiş bulunuyordu... Sonra Pey­gamberimiz onu yere oturttu, mübarek eliyle onun yüzünü mesh etti ve onun için bir müddet duada bulundu... Bundan sonra arkadaşımız, sıhhatine iyice kavuşmuş oldu... O kadar ki, heyetin içinde hiç birimiz on­dan daha sıhhatli olduğumuzu söyleyemezdik...."

YineAhmed, Şihab bin Abbâd´tan nakleder. O, Abdü´l-Kays heyeti içinde bulunanlardan bâzısından şöyle işitmiş:" Başkanımız Abdullah bir Avf el-Eşecc demiştir ki: Ey Allah´ın Resulü, bizim yerin havası çok ağır ve fenadır. Eğer bizler bu içkilerden içmezsek benizlerimiz sapsarı kesilir. Karınlarımız da şişer... Bize bu hususta mümkinse ruhsat ver­seniz! Çok değil, şöyle iki avucunun içi kadarına izin verseniz yeteri"

Bunun üzerine Resûlüllah Efendimiz de şöyle buyurmuştu: "Ey Eşecc, eğer az miktarına izin verirsem, çok miktarını da içersiniz! Ve içkinin etkisiyle sarhoş olursunuz... Bu takdirde de, küçük-büyük tanı­maz, birbirinizi yaralar, bacağını sakat bırakırsınız!...."

Bizim heyetin içinde, el-Hâris adında biri vardı ve bir içki mecli­sinde bacağından yaralanıp sakatlanmıştı... Haris bizzat kendisi de­miştir ki: Ben bu sırada, yâni Resûlüllah´ın, "...Sonra da bacağından sakat kalır..." dediği sırada, elbisemle bacağımdaki yarayı örtüyor, bu­rasını elimle tutuyordum... Aynı zamanda kendi kendime: "Ne kadar örtüp gizlemiye çalışsam da, Allah bunu Resulüne bildirmiş bulunu­yor... Baksana, içkinin ve sarhoşluğun kötülüklerini sayarken, bizzat benim durumuma da işaret buyurup: "Sonra, amcası oğlu olsa bile ba­cağından kılıçla vurup yaralar!..." diyor şeklinde içimden geçirip söy­lendim...."[5]



Amir Oğulları Heyetinde Vukua Gelenler


Beyhakı, îbn-i îshak´ın şöyle dediğini naklede): Amîr Oğullarının heyeti Resulüllah´a geldiği zaman, içlerinde Amir bin Tufeyl ile Erbed bin Kay s Hâlid bin Cafer ve Hayyan bin Müslim bin Mâlik de vardı... Bunlar aslında kavimlerinin reisleri ve şeytanları idiler... Amir´in gelişi hiç de iyi niyetle değildi. Onun maksadı, Peygamber Efendimiz´e kötülük yapmaktı. Hitekim bu niyetini yolda gelirken Erbed´e de açıklamıştı... Ve demişti ki: "Bak Erbed, tam Muhammed´in yanma vardığımızda, ben onu lafa tutacağım, tam bu sırada sen de kılıcını çekip kendisini haklı-yacaksm! Bu iş, sana düşmektedir, sakın ihmâl ve dikkatsizlik yapma!" Erbed de bunu kabul etmişti...

Böylece Resûlüllah´ın huzuruna geldiler ve Amir dedi ki: "Ey Mu-hammed, beni kendine sâdık bir dost edin!" Peygamberimiz de dedi ki: "Eğer, gerçekten Allah´ın birliğine, O´ndan başka hiçbir ilah olmadığına inanırsan, seni kendime dost edinirim!" Peygamber Efendimiz´in bu şe­kilde kendisine karşı şart koşmasına sinirlenen Amir bin Tufeyl, geri dönerken şu tehdidleri savuruyordu: "Ey Muhammed, madem beni kendine dost kabul etmedim, haberin olsun ben de burayı kırmızı atlara binmiş süvarilerimle doldurup çiğnetirim!" işte o, böyle tehdidler savu­narak dönüp gitti... Peygamberimiz de kendisine beddüâ ederek: "Al­lah´ım, Amir bin Tufeyl´i helak eyle!" buyurdu... Yolda giderlerken Amir Erbed´e dedi ki: ´Yazık sana ey Erbed, benim sana olan emir ve tenbihim nerede kaldı " Erbed de ona şu cevabı vermiş: "Ey Amir, ben tam senin bana emrettiğini yapacağım sırada, vallahi Muhammed´le benim aram­da sen bulunuyordun! Kılıcımı vursaydım, sana vurmuş olacaktım, Bu­nun böyle olmasını elbette sen dahi istemezdin!"

Onlar, kendi ülkelerine doğru giderlerken, yolda Amir boynundan hastalandı. Selûl Oğullarından bir kadının evinde misafir kaldılar... Derken Amir´in hastalığı ağırlaştı ve Allah orada onu helak etti... Sonra diğerleri ülkelerine döndüler... Kavminin adamları Erbed´e sordular: "Arkanızda neler, ne gibi haberler var " dediler... Erbed de: "Vallahi Muhammed bizi bir şeye ibâdet etmeye çağırdı... Fakat o şey şimdi-bu-rada olsa, ben onu; kılıcımla bir vuruşta katlederdim!" diye konuştu... Bundan bir veya iki gün sonra devesini satmak için yola çıkmıştı ki, Yüceler Yücesi Allah, bir yıldırım göndererek Erbed´i devesiyle birlikte yakıp helak eyledi...."

Beyhakî´nin rivayetine göre Müemmel bin Cemîl şöyle demiştir: Amir bin tufeyl Peygamberimiz´(e geldiği zaman Peygamberimiz kendi­sine: "Ey Amir, müslüman ol!" diye emretti. Amir de şu karşılığı verdi: "Köyler ve çöller benim, şehirler senin olmak şartiyle müslüman olu­rum!" Peygamberimiz bunu red eyledi, Amir de müslüman olmadan dö­nüp gitti... Giderken de şu tehdidi savuruyordu: "Vallahi yâ Muhammed, burasını atlı askerlerle doldurup çiğneteceğim! Şu hurma­larınızın her birine bir at bağlıyacağım!..." Onun bu şekilde tehdidler savurarak ayrılmasından sonra Peygamberimiz: "Allah´ım, Amir´i helak eyle. Kavmine de hidâyetler ver!" diyerek dua etti... Amir, yolda gider­ken hastalandı, Selûl oğullarından bir kadının evindeyken boğazı şiş­meye başladı... Kalkıp atına atladı, mızrağını eline alarak atını sürdü... "Ben, boğazı şişerek, bir kadının evinde mi öleceğim " diyerek biraz gitti, sonra atından yere yuvarlanarak Öldü...."

Ebû Nuaym îbn-i Abbâs ´in şöyle dediğini nakleder; Erbed bin Kays ile Amir bin Tufeyl Resûlüllah´a geldikleri zaman, Amir dedi ki: "Yâ Muhammed, eğer Senden sonra idareyi bana bırakınsan, bu şartla müslüman olurum!" Peygamber (s.a.v.) de ona dedi ki: "Bu hususta, sana veya senin kavmine iş düşmez!" Durumdan sinirlenen âmir: "Ey Mu­hammed, vallahi ben senin bu yurdunu atlar ve askerlerle doldurup harâb ederim!" diyerek tehdid etmeye kalkıştı. Peygamberimiz de ken­disine: "Allah, seni bundan meneder!" diyerek karşılık verdi... Erbed´le birlikte yola çıkan Amir, Erbed´e dedi ki: "Bak Erbed, ben diyorum ki, hemen geri dönelim, ben Muhammed´i lafa tutayım, sen de bu sırada kılıcını çekip onun hakkında geliver!" Erbed, onun bu teklifini kabul etti. îkisi de geri döndüler. Amir, Peygamberimiz´e kendisiyle konuşacakları olduğunu söylüyerek, oturduğu yerden kalkmasını ve biraz yürümeleri­ni teklif etti. Ve yürümeye başladılar... Bu sırada fırsatın eline geçtiğini zanneden Erbed, kılıcını kınından sıyırıp tam vuracağı sırada elinin kuruduğunu ve tutmadığını hissetti. Amir´in kensinine olan emrini ye­rine getiremedi... Dönüp Amirle birlikte yola koyuldular... Amir kendi­sine çıkıştı ve niçin emrini yerine getirmediğini sordu... Erbed de dedi ki: "Bak Amir, . benim o sırada elim kurudu ve tutmadı... Yoksa, ben senin emrini yerine getirmemeyi düşünmüş değilim!" İkisi birlikte gi­derlerken, Rakm denilen yere geldiklerinde, Allah bir yıldırım gönderdi, Erbed´i yakarak kül etti... Amir´e de bir boğaz yarası -hastalığı verdi, o da kısa bir zaman içinde bu yüzden ölüp gitti... Ve Yüce Allah, şu âyetlerini inzal buyurdu:

"Allah, her dişinin neyi yüklendiğini, rahimlerin neyi eksiltip ar­tırdığını, bilir. Onun yanında herşey bir miktar iledir. O, gizliyi ve aşikâreyi bilendir, büyüktür ve yücedir.."

"Aranızdan sözü gizleyen de, onu açık söyleyen de, geceley´n gizle­nen de gündüzün görünen de birdir. (O, hepsini ve herşeyi bilir ve görür) Onların her birini, önünden ve arkasından izleyen melekler vardır. Onu Allah´m emrinden korurlar. Bir millet, kendi durumlarım değiştirme­dikçe, Allah onların durumlarım değiştirmez. Allah da bir kavme kötü­lük istedi mi, artık onu geri çevirecek olan da yoktur. Zâten onların, O´ndan başka koruyup kollayanları bulunmamaktadır. O´dur ki size, korku ve ümid içinde şimşeği gösterir, yağmur yüklü ağır ağır bulutları yayar.´

"Gök gürültüsü O´nu Överek, melekler de O´ndan korkarak O´nu tesbîn ederler. Ve Allah, yıldırımlar gönderir de onlarla dilediğini çar­par. Allah, pek kuvvetli olduğu halde, onlar hâlâ O´nun hakkında mücâdele ederler.." [6]



Amr Bin El-Asın Gelişi Ve Müslüman Oluşu


İbn-i Sa´d, Beyhakî ve Ebu Nuaym Amr bin el-As´tan şöyle rivayet ederler: "Ben, islâm´a karşı inatçı ve çok zıd idim. Bedir´de Hz. Peygam-ber´e karşı savaşan müşrikler arasında ben de vardım ve kurtulmuş­tum... Uhud´da da bulundum ve kurtuldum... Hendek Savaşı´nda da böyle oldu... Sonra kendi kendime dedim ki: "Daha ne kadar muhalefet edeceksin Muhammed, mutlaka Kureyş´e karşı üstün gelecektir!" Hu-deybiye´de bulunduğum ve Resûlülİah´m Kureyş ile sulh andlaşması imzaladığı sırada da kendi kendime şöyle diyordum: "Gelecek sene Muhammed ashabı ile birlikte Mekke´ye girecek. Artık senin için ne Mekke, ne de Tâif durulacak yer değildir. En iyisi çıkıp gitmektir...." İşte kendi kendime böyle diyordum ve henüz islam´dan çok uzak bulunu­yordum... Hattâ bütün Kureyş müslüman olsa, ben yine müslüman ol­mam diyordum. Derken kavmimden bâzı adamları toplayıp kendileriyle bir komışma yaptım. Onlara dedim ki: "Benim, sizin aranızdaki itibar ve mevkiim nasıldır " Dediler ki: "Hepimizin itibar ettiği, mühim işlerde görüşüne mürâcât ettiği bir zatsın." Bunun üzerine ben dedim ki: Sizin de gördüğünüz gibi, Muhammed gün geçtikçe kuvvetleniyor, davası yükseldikçe yükseliyor, hemde hiç umulmadık derecede... Ben bu du­rumda diyorum ki: En iyisi kalkıp Necâşi´nin ülkesine gidelim, orada neticeyi bekliyelim, Eğer Muhammed dediğim gibi, tam mânâsı ile hâkim olursa orada kalalım! Çünkü Muhammed´in eli altında kalmak-tansa Necâşfnin eli altında bulunmak daha sevimlidir... Yok eğer Ku­reyş Muhammed´e karşı üstünlük sağlayacak olursa, bu takdirde zâten mes´ele yok demektir....11 Arkadaşlarım benim bu teklifime katıldılar, "Çok yerinde konuştun" dediler. Ben de kendilerine: "Hemen hazırlanın, Habeş Kralına vereceğimiz hediyeleri de unutmayalım! Biliyorsunuz Necâşî´nin çok sevdiği bir şey de, bizim buranın katıklı ekmeğidir. Bun­dan çok miktarda götürelim!" dedim ve çok miktarda katıklı ekmek ha-zırlıyarak yola çıktık... Hızla ilerliyerek Necâşî´nin ülkesine vardık ve destur »alıp onun huzuruna çıktık. Biz tam onun huzurunda iken, Mu­hammed´in elçisi Amr bin Ümeyye el-Damrî de Necâşî´nin huzuruna kabul edildi... Muhammed onu, yazdığı bir mektubla göndermiş ve bu mektubda Necâşî´ye Ebû Süfyân kızı Ümmü Habîbe´yi kendisine nikah-layıvermesini istiyormuş [7] Peygamber´in elçisi bu maksatla girdi ve çıktı... Ben arkadaşlarıma dedim ki: Gördünüz, Peygamber´in elçisi girip işini gördü ve çıktı... Bir fırsatını bulup veya Necâşî´den izin koparıp onun kellesini uçursaydım, herhalde Kureyşin yanındaki itibarım bir kat daha artar ve bu sebeble Kureyş beni mükâfatlandırırdı...."

Peygamber´in elçisi çıktıktan sonra biz, tekrar Necaşî´nin huzuru­na girdik. Her zamanki gibi kendisine secde ettik... O da bana dedi ki: Dostum merhaba! Bana ülkenizden hediye getirdiniz mi " Ben cevab verdim: "Evet, size çok miktarda ülkemizin etli ekmeğinden getirdik." Sonra kendisine hediyemizi takdim ettik. O da oradakilere bundan verip taksim etti... Artanını da bir yere konularak saklanmasını emretti... Ben, kendisinin bizlerden hoşnud olduğunu görünce dedim ki: "Efendim, az önce huzurunuzdan ayrılan adam, bizim düşmanımız olan ve bizleri öldürüp perişan eden birinin elçisidir! izin verirseniz peşinden gidip kendisini Öldürmek isterim!" Necâşî, benim bu sözlerimden beklemedi­ğim derecede gadaba gelip burnumun üzerine bir yumruk attı. O kadar kuvvetli vurdu ki, ben burnumun kırıldığını zannettim... Burnum, şid­detli bir şekilde kanamaya başladı... Elbisemle kanımı siliyor ve çok sı­kılıyordum... Utancımdan ve korkumdan yer varılsa girecektim... Utanarak dedim ki: "Efendim, sizin o sözümden hoşlanmıyacağınızı bil­seydim, kat´iyyen onu söylemezdim!" O da bana dedi ki:

"Ey Amr, sen vaktiyle Musa´ya ve isa´ya Allah´ın vahyini getirmiş bulunan Cibril´in kendisine vahiy getirmekte olduğu bir zât´m, elçisini, öldürebilmen için onu sana teslim etmemi istiyorsun! Buna nasıl cesaret edebiliyorsun "

işte bu sıradadır ki, Allah benim kalbimi ve islâm´a karşı olan du­rumumu değiştirdi. Kendi kendime dedim ki: Bak Amr, bu hakikati Arab biliyor, Acem biliyor, Habeş´liler biliyor da bir sen kalkıp ona mu­halefet ediyorsun...." içimden böyle geçirip Kral´a dedim ki: "Efendi Hazretleri, siz şahsen buna şehâdet ediyor musunuz " O da "Evet, şe-hadet ediyorum, dedi ve ekledi: Ey Amr, gel bana bu hususta itaat et ve Muhammed´e tabî ol! Allah´a yemin ederim ki O, hak üzere bulunmakta ve hak Peygamber´dir! Vaktiyle Mûsâ, kendisine muhalefet edenlere karşı nasıl gâlib geldi ve Fir´avn´i tepeledi ise, hiç şüphen olmasın ki Muhammed dahî kendisine muhalefet edenlere karşı üstün gelecektir!" Onun bunları söylemesinden sonra kalbim islâm´a iyice ısındı... Ve ben Necâşîye dedim ki: "Ey Melik, şimdi sen, Peygamber Muhammed adına benden bîât alabilir misin " Necâşî: "Evet, alabilirim" dedi. Ben de bu­nun üzerine, islâm´ı kabul etmek üzere ona bîat ettim ve bu şekilde müslüman oldum..."

Beyhakl´nin tahricine göre Amr bin Dîhar şöyle demiştir: Amr bin el-As Habeşistan´dan döndüğü zaman, bir müddet evinden dışarı çık­madı. Kureyş´ten bâzıları: "Amr, acaba niçin evinden çıkmıyor dediler... Amr de onlara şu haberi yolladı: "Habeş meliki Ashama, resmen Mu-hammed´in Peygamber olduğunu söylüyor!" Ibn-i Asakîr ise, yine Amr bin dinarın şöyle dediğini haber veriyor: Amr bin el-As´m Habeşis­tan´dan gelişi sırasında Peygamber (s.a.v.) buyurdu ki: "Bu gece size, muhacir ve hakîm bir adam gelecek!" Ve o gece, Amr bin el-As geldi ve Hz. Peygamberin huzurunda müslüman olduğunu ilân etti..." [8]



Devs Kabilesi Heyetinin Gelişi Sırasında Görülen Mucizeler


îbn-i Sa´d Vâkıdî´den, o Velîd bin Müslim´den, o da Münir bin U-beydullah´tan şöyle nakleder: Devs´li Ümmü Şerîk´in kocası Ebul-Akr, Devs´ten hicret edenlerle birlikte hicret edip Ebû Hüreyre ile birlikte Resûlüllah´m huzurunda müsülüman oldu... Hanımı Ümmü Şerîk ise, başından geçenleri şöyle anlatır: Kocam Ebû´l-Akr´m yakınları gelip bana sordular: "Sen de kocan gibi, Muhammed´in dînini kabul ettin mi " Ben de kendilerine "Evet, ben.de onun dîni üzerinde bulunuyorum!" de­dim... Onlar bunu öğrenince çok kızdılar ve: "Vallahi sana çok şiddetli bir şekilde azap ve işkence edeceğiz!" dediler. Sonra beni yürümesi kötü bir deveye bindirerek yola çıktılar... Yoldan bana yiyecek olarak sâdece ekmek ve bal veriyorlar, fakat bir damla su vermiyorlardı. Öğle vakti yaklaşırken bir yere indiler, çadırlarını kurup içinde istirahata çekildi­ler. Beni ise, kızgın öğle güneşinin altında dışarıda bıraktılar... Nihayet ben Güneş´in ve susuzluğun te´siriyle kendimden geçmişim. Aklım ça­lışmıyor, gözüm görmüyor, kulağım da söylenenleri işitmiyordu... Onlar, bu şekilde bana üç gün işkence ettiler... Üçüncü günü bana: "Üzerinde bulunduğun dîni, yâni müslümanlığı terk et!" diyerek baskı yapıyor­lardı. Fakat ben oların bu söylediklerini ancak, kelime kelime duyabili­yor, tam bir cümle halinde söylediklerini anlamıyordum. Bu derece perişan olmuştum. Fakat herşeye rağmen niçin işkence ettiklerinin şu­urunda olduğumdan, sözle kendilerine cevap vermeye gücüm yetmese de, Şehâdet parmağımla semâya işarette bulunarak "Allah´ın Vahdâdiyetini" ifâde etmek istiyordum... Allah´a yemin ederim ki çok perişan bir halde idim ve bütün gücümü ve şuurumu kaybetmek üzere bulunuyordum. Tam bu sırada, göğsümün üzerinde bir su kovası belirdi. Alıp içtim. Sonra kova çekildi... Baktım, su kovası semâya doğru çekili­yor... Sonra ikinci ^efâ bana su kovası sarkıtıldı. Ben de alıp içtim. Sonra kova yine çekilmeye başladı... Ben suya henüz kanmadığımdan kovayı tutmak istedimse de, o yine semaya d rv. çekildi... Sonra üçüncü defa su kovası sarkıtıldı. Ben de alıp içtim, ^ ıue suya kandım, başıma, yüzüme ve elbisem üzerine bolca su döktüm ve iyice serinlemiş de ol­dum... Onlar çadırlarından çıkıp benim bu hâlimi görünce şaşırdılar ve: "Bu nedir " diye sormaktan kendilerini alamadılar... Ben de kendileri­ne: "Bu, Allah´tandır, O´nun bana rızık olarak gönderdiği birşeydir!" karşılığını verdim. Onlar önce buna inanmadılar, koşarak gidip su kırba ve kablarını birer biren kontrol ettiler. Hepsinin olduğu gibi durduğunu, hiçbirinin ipinin çözülmemiş olduğunu gözleriyle gördüler... Sonra iyice düşünüp insafa geldiler ve dediler ki:

"Ey Ümmü Şerîk, gerçekten bu sana, kendisine inandığın Rab´binden gelmiş bir rızıktır. Senin RabTain, bizim de Rab´bimizdir.

Böylece hiçbir yaratılmışın gücünün yetmiyeceği bir şekilde sana imdâd eyleyen Allah, hiç şüphe etmiyoruz ki islâm´ı da bizler için seçip emreden Allah´tır! Senin inandığın gibi, bizler de inanarak müslümanlığı kabul ediyoruz!"

işte onlar orada, bu şekilde müslüman oldular ve müslüman ol­duklarını bizzat Hz. Peygamberce izhâr edip O´nun huzurunda îlân et­meleri için Resûlüllah (s.a.v.)´e hicret ettiler... Bana da bundan sonra çok itibâr ve hürmette bulundular. Allah´ın bana olan lütfunu da itiraf ettiler..."

Ümmü Şerîk, kendisini Hz. Peygamber´e hibe eden kadındır. Hiç­bir mehir istemeden Hz. Peygamber ile nikahlanabileceğini bildirmiş­ti... Hz. Aişe de bu olay üzerine şu sözleri sarfetmişti: "Bir kadın, hiçbir mehir istemeden kendisini hibe ettiğini söylediği zaman, bence o kadın­da bir hayır yoktur!" işte bunun üzerine de Allah şu âyetini indirmişti: "...Kendisini mehirsiz olarak Peygamber´e hibe eden ve Peygamber´in de kendisini almak istediği inanmış bir kadım; diğer mü´minlere değil, sırf sana mahsûh olmak üzere helâl kıldık..." (Ahzâb, 50. âyetten) Bu âyet indiği zaman Hz. Ayşe, Peygamberimiz´e hitaben: "Allah, senin arzunu yerine getirmekte ne kadar çabuk davranıyor!" demişti...

(Fakat, İbn-i Abbâs ve Mücâhid gibi zâtların belirttikleri veçhile, Hz. Peygamber (s.a.v.); kendisini O´na hibe eden kadınlardan hiç biri ile, ne Ümmü Şerîk ne diğerleri ile, asla evlenmiş değildir...)

Yine îbn-i Sa´d Arim bin Fadl´dan, o Hammâd bin Zeyd´den, o da Yahya bin Saîd´den şöyle nakleder: Ümmü Şerîk, yurdundan hicret ede­rek yola çıktığı zaman, yanında hanımı ile birlikte yolculuk eden bir yahûdî de vardı... Ümmü Şerik oruçlu idi. Kendisiyle birlikte yolculuk eden yahûdî, hanımına, Ümmü Şerîk´e iftar zamanında su vermemesi için sıkısıkı tenbihte bulundu... Bu şekilde akşamlayıp gece istirahatına çekildiler. Ümmü Şerîk, geceleyin göğsünün üzerine küçük bir su kovası konulmuş olduğunu gördü, alıp bundan içti... Oradaki yahûdî, hanımına seslenerek: "Hanım, ben bu kadının su içerken ses çıkardığını duydum! O suyu nereden bulmuştur " dedi... Karısı da yahûdîye cevap verdi: "Vallahi ben ona su vermiş değilim!"

Ümmü Şerîk´in, yanında bir tulum vardı. Bâzıları bu tulumu ariyet olarak alır ve birtakım bereketlere nail olurdu... Bir gün adamın biri gelip, onu satın almak istedi. Ümmü Şerîk de onu, yine ariyet olarak (bir müddet kullandıktan sonra teslim edilmek üzere) verebileceğini söyle­di... Sonra Ümmü Şerik, bu tulumu üfleyerek şişirdi ve güneş görecek bir yere astı... Bir müddet sonra tulumun yağ ile dolduğunu gördüler... Bu yüzden denilir ki: "Allah´ın âyet ve mucizelerinden biri de, Ümmü Şerîk´in tulumudur!" (Bu olayla ilgili bâzı rivayet yolları, ileride "Yiye­ceklerin bereketlenip çoğalması" bölümünde gelecektir...)[9]



Zeyyad El-Hilali´nin Gelişinde Vukua Gelenler


îbn-i Sa´d Hişam bin Muhammed´den, o Cafer bin Kilâb el-Caferi´den, o da Amir Oğulları´ndan bâzı yaşlılardan şöyle naklederler: Abdullah bin Mâlik´in oğlu Zeyyâd, Peygamberimize geldiğinde, Pey­gamber Efendimiz onun için dua etti, mübarek elini onun başına koydu ve yüzünden aşağıya doğru çekti... Bu şekilde onun yüzünde bir güzellik ve bereket meydana geldi... Hilâl Oğulları bu hususta derlerdi ki: "Biz, onun yüzündeki güzelliği devamlı tanırdık." Nitekim bu hususta şâir, Zeyyâd´m oğlu Ali´yi överek şu sözleri söylemiştir:

"Ey Mescid´in yanında kendisi için Hz. Peygamber´in dua ettiği ve mübarek eliyle başından çenesine kadar yüzünü sıvadığı zâtın oğlu! Ne mutlu sana! Öylesine bir zât ki, Peygamberimiz onun yüzünü eliyle sı­vadıktan sonra, yüzünün nuru ve güzelliği, tâ kabre girinceye kadar hiç eksilmemiştir." [10]



Ebu Sebra nın Gelişinde Vukua Gelenler


Yine îbn-i Sa´d, Hişam bin Muhammed´den, o Velid bin Abdullah el-Cu´ft´den, o da babasının üstadlarından naklen şöyle der: "Ebû Sebra Yezîd bin Mâlik, Peygamber (s.a.v.)´e geldiğinde, yanında Sebra ve Azız adındaki iki oğlu da vardı... Peygamber Efendimiz´e dedi ki: "Yâ Resûlallah, benim elimin üzerinde bir ur var, elimin hareketine ve hayvanımın yularını rahatlıkla tutmama engel oluyor." Peygamber E-fendimiz, bir tas getirilmesini emretti, tası getirdiler, onu eline alarak Ebû Sebra´nm eli üzerindeki sertliğe vurmaya başladı... Hem vuruyor, hem de eliyle orasını oğuyordu... Derken Ebû Sebra´nm bu şikayetinin gittiği görüldü..." [11]



Cerir´in Gelişinde Vukua Gelen Bazı Fevkaladelikler


Beyhakî, Cerîr-i Becelî´nin şöyle dediğini nakleder: Ben, Peygamber (s.a.v.)´e geldiğim zaman, Önce üzerimdeki elbiseyi değiştirip en güzel elbisemi giydim. Sonra Mescid´e girdim. Bu sırada Peygamber Efendi­miz, hutbe okumakta idi... İnsanlar gözlerini bana çevirerek süzdüler... Ben, yanıbaşımda oturana dedim ki: "Resûlüllah Efendimiz, benim hakkımda birşey söyledi mi " O da: "Evet, seni en güzel bir şekilde andı. Hutbesini okurken bir ara buyurdular ki: "Az sonra, şu kapıdan hayırlı ve uğurlu bir adam gelip içeri girecek, onun yüzünde meleğin dokun­masından kalan bir iz bulunacak!" İşte Resûlüllah, senin hakkında bunları söyledi..."

Buharî ve Müslim´in ise Cerîr´den rivayetleri şöyledir; "Resûlüllah (s.a.v.) bana buyurdu ki: "Ey Cerîr, şu Zi´1-Halasa putunu gidip tahrîb ederek, beni rahata kavuşturamaz mısın " Ben de dedim ki: "Ey Allah´ın Resulü, ben ata bindiğim zaman üzerinde duramayıp düşüyorum." Bu­nun üzerine Rasulullah göğsümün üzerine vurup sıvadı... Ve şu duada bulundu: "Ey Allah´ım, Cerîr´i biniti üzerinde sabit kıl, üzerinde bulun­duğu doğru yolda da sabit ve dâim eyle!"

Ben, Resûlüllah Efendimizin benim hakkımdaki bu duasından sonra atıma binerek Zi´1-Halasa´mn yolunu tuttum. Emrimde de yüz elli atlı asker vardı... Sür´atle oraya vardık ve Zi´1-Halasa putunu yakıp kül ettik..."[12]



Tayy Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Ayetler


Beyhakî İbn-i îshak´tan şöyle rivayet eder: Tayy Heyeti geldiği za­man, içlerinde Zeydü´1-Hayr da vardı. Hep birlikte Resûlüllah´m huzu­runda müslüman oldular... Resûlüllah Efendimiz, bu sırada Zeyd´in adım "Zeydü´1-Hayr" olarak değiştirdi... Sonra kabilelerine döndüler... Onlar giderken, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Zeyd, Medine´nin sıtmasından halâs bulamıyacak!" Necid taraflarında yollarına devam e-derlerken, bir su başına vardıklarında Zeyd hastalandı ve orada vefat etti..."

Tayy kabilesinden olan Adiyy bin Hâtim´den de Buharfnin şöyle bir rivayeti bulunmaktadır: Adiyy diyor ki: "Birgün ben, Peygamber (s.a.v.)´in huzurunda idim. Adamın biri gelip fakirlikten şikayette bu­lundu... Bir diğeri gelip yol emniyetinin bulunmayışından şikayette bu­lundu... Bunun üzerine Peygamberimiz buyurdular ki:

"Ey Adiyy, eğer Ömrün uzun olursa, devesine binmiş bir kadının Hîra´dan (Kûfe´den) kalkıp Mekke´ye vardığını ve Kabe´yi tavaf ederek yurduna döndüğünü, bu esnada Allah korkusundan başka hiçbir kor­kusunun bulunmadığını kendi gözlerinle göreceksin!´ (iyice yerleşip kuvvetlenen islâm sayesinde; can, mal ve namus emniyetinin bu derece gerçekleştiğine şahit olacaksın!)" Ben, Resûlüllah Efendimiz´in bu mübarek tebliğlerini kendi ağızlarından duyunca, ister istemez içimden şöyle geçti: "Ortalığı fesada veren, kasıp-kavuran Tayy kabilesinin eş-kiyâsı; acaba o zaman nereye gidecekler " Resûlüllah Efendimiz ise, sözüne devam, ederek buyurdular ki: "Eğer Ömrün uzun olursa, Iran Kra-lı´nın hazînelerinin de müslümanların eline geçtiğini, oraların dahi fet-hedildiğini gözlerinle görürsün!" Ben bunun üzerine: "Ey Allah´ın Resulü, Hürmüz oğlu Basra´nın hazînesini mi " diye sordum. Peygam­berimiz de: "Evet, Hürmüz oğlu Kisrâ´nın hazînesi" buyurdu... Ve yine sözüne devam ederek: "Yine ömrün uzun olduğu taktirde, malın da son derece çoğalıp bereketlendiğini görürsün! O derece ki, adamcağız iki a-vucunu altın veya gümüş ile doldurup evinden çıkar ve bunu kendisin­den kabul edebilecek olan birisini arar... Fakat kabul eden kimseyi bulamaz..."

Adiyy bin Hatim, Resûlüllah Efendimiz´in gelecek hakkındaki bu sözleri üzerine derdi ki: "Ben, aynen Resûlüllah Efendimizin haber ver­dikleri şekilde, tek başına devesine binip de Kabe´ye gelip tavaf ettikten sonra, Mekke´den yine tek başına yola çıkıp memleketi olan Hîra´ya (Kûfe´ye) giden ve bu esnada Allah korkusundan başka hiçbir korku ak­lına gelmeyen islâm kadınının, bu mutlak emniyet günlerini gözlerimle görüp yaşadım... Keza Iran Krah´nm hazînelerini ele geçiren islâm as-keleri arasında, bizzat kendim dahî bulundum. Bunun da aynen ger­çekleştiğine gözlerimle şahit oldum... Eğer sizlerin benden sonra ömrünüz uzun olursa, Resûlüllah Efendimiz´in haber verdikleri üçüncü hâlin gerçekleştiğine de şahit olursunuz."

Beyhakî der ki: "Resûlüllah Efendimiz´in haber verdikleri üçüncü hâl de, Râşid Halîfelerden Ömer bin Abdü´l-Azîz´in zamanında gerçek­leştirilmiştir..."

Beyhakî bunu söyledikden sonra, Abdurrahmân bin Zeyd´in torunu Ömer bin Esîd´ten şu haberi nakleder: "Ömer bin Abdü´1-Azîz, ancak iki buçuk sene hilâfette kalabilmiştir... Bununla beraber adaletli ve is-tikâmetli idâresinin bereketi, huzur ve emniyeti her tarafta kemâliyle hissedilmiştir... Henüz o sağken, kişi bize büyük ve çok miktardaki bir mal ile gelir ve bunu, istediğimiz şekilde ve istediğimiz yere harcamak üzere bize vermek isterdi de, içimizden onun bu malını kabul eden ol­mazdı... Adamcağız da dönerken: "Gerçekten Ömer bin Abdü´1-Azîz, in­sanları, başkalarının malına ihtiyâç duymayacak kadar zengin kılmıştır!" demekten kendisini alamazdı..." [13]



Tarık Bin Abdullah´ın Gelişinde Vukua Gelenler


Beyhakî, Târik bin Abdullah´tan nakleder. O der ki: Biz, Medine´ye giderken Medine´nin bahçelerine yaklaştığımızda, hayvanlarımızdan i-nerek elbiselerimizi giydik... Bu sırada eski elbiseli bir adama rastladık. Bize selam verdikten sonra, nereye gittiğimizi sordu. Biz de: "Medine´ye gidiyoruz" dedik. "Orada ne yapacaksınız " diye sordu. Biz de: "Medine´nin hurmasından satın alacağız" dedik. O, "Şu deveyi bana sa­tar mısınız " dedi. Biz de: "Şu kadar hurmaya satarız" dedik. O da "Peki, satın aldım" dedi ve o devenin yularından tutarak çekip gitti... Biz, kendisinden hiçbir şey almamıştık... Biz, ne yaptık, diye bu alışverişe şaştık... Devemizi satın alan adamdan hiçbir şey almadığımız gibi, kendisini de tanımıyorduk... Kafilemiz içinde bir kadın da vardı. Bu kadın bize dedi ki: "Telaşlanıp da kendi kendinizi ayıplamayınız! Zira sizin devenizi satın alan adamın, hiç de insanlardan herhangi birini al­datacak hâli yoktu! Yüzü Ay´ın ondürdüne benziyordu... Allah´a yemin ederim ki, böyle bir sîmâ, sizin hakkınızı üzerine geçirmez, hiçbir kim­seye hiçbir haksızlık yapmaz!... Derken bir adam geldi ve kendisinin Allah Resûlü´nün elçisi olduğunu söyledi. Dedi ki: "Resûlüllah Efendi­miz, sizden deve satın almışlar, işte, devenizin bedeli olan hurma. Öl­çünüz ve harhangi bir eksiğiniz olup olmadığını kontrol ediniz! Yâni eksiksiz olarak teslim alınız! Sonra afiyetle yiyip hepiniz hurmaya do­yunuz!... [14]



Hadramevt Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Ayetler


Beyhakî ve Târih´inde Buharı Vâil bin Hucr´dan şöyle naklederler: Peygamber (s.a.v.)´in zuhuru haberi, bize ulaştığı zaman, ben kalkıp Hz. Peygamber´e gittim. O´nun ashabından bâzılarının bana haber verdik­lerine göre, benim gelişimi Hz. Peygamber kendilerine üç gün önce haber vermiştir..." [15]

îbn-i Sa´d´ın çıkardığı bir habere göre, Zührî, îkrile, Asım ve di­ğerleri demiştir ki: Hadramevt Heyeti gelip Resûlüllah Efendimizin huzurunda müslüman oldular... İçlerinden Muhres dedi ki: "Yâ Resûlallah, Allah´a benim için dua ediver de dilimdeki şu kekemelik zâü olsun!" Onun bu ricası üzerine Peygamber (s.a.v.) onun için dua ediverdi, onun dilindeki kekemelik de zail oldu..

´ Yine îbn-i Sa´d´ın Hişam bin Muhammed tarikiyle olan rivayeti ise şöyledir: Muhres bin Ma´dikerb, kendi kabilesinden gelen heyet içinde Resûlüllah´a gelip müslüman oldu... Kabilesine dönüşü sırasında yolda bir rahatsızlık geçirdi. Ağzı bir tarafa kayarak yıkılmıştı... İçlerinden bir grup Resûlüllah´a dönerek durumu haber verdiler ve: "Ey Allah´ın Resulü, kabilemizin efendisi olan Muhres, el-Lakva denilen hastalığa mübtelâ oldu. Tedavisi için bize bir yol gösterir misiniz " dediler... Pey­gamber (s.a.v.) de kendilerine şu tarifte bulundu: "îğneyi alıp ateşte iyice kızdırınız. Sonra bunu, göz kapağının ucuna birkaç defa vurunuz, inşallah onun şifâsı bundadır... Sonra sizler, benim yanımdan çıktıktan sonra ne dediğinizi Allah bilir...." Bunun üzerine onlar, tekrar yola çıkıp Muhres´e kısa zamanda ulaştılar ve bunu aynen yaptılar... Muhres de o hastalıktan şifâ buldu..." [16]



Eş´arilerin Heyetinin Gelişi Sırasında Görülen Mucizeler


îbn-i Sa´d ve Beyhakî Enes´den rivayet ederler: O demiştir ki: Pey­gamber (s.a.v.) şöyle buyurdu:

"Ashabım, sizin yanınıza bir kavim gelecek; onların kalbleri sizin kainlerinizden daha yufkadır!" Peygamber Efendimiz böyle buyurduk­tan sonra, Eşarîler´in heyeti geldi. Onların içinde Ebû Musa da var­dı...."

Abdurrazzâk´m rivayetine göre de Muammer şöyle demiştir: Bana ulaşan bir habere göre, günün birinde Peygamber Efendimiz ashabı ile birlikte oturuyormuş. Buyurmuş ki: "Allah´ım, gemilerine binip de bize gelmeye çalışanları, muradlarına erdir!" Bir müddet geçtikten sonra da: "Allah, kendilerini korudu, onlar da denizi geçtiler" buyurdu... Onların Medine´ye yaklaştığı sırada da: "Başlarında sâlih bir kişi olduğu halde, nihayet geldiler" buyurdu..."

Gemiye binerek yola çıkıp bu gelenler, Eş´ariler idi... Başlarında ise, Amr bin el-Hamık vardı. Geldikleri zaman Peygamberimiz kendile­rine: "Hangi yolu takiben geldiniz " diye sordu. Onlar da: "Zebid´den geldik" dediler... Efendimiz de "Allah, Zebîd´i mübarek kılsın!" diyerek duada bulundu. Onlar, "Aynı zamanda kima´dan geldik" dediler. Pey­gamberimiz ise, ilk duasını tekrarladı. Onlar yine, "Rima´dan" dediler. Peygamberimiz de ayni duasını tekrarladı... Nihayet üçüncüsünde: "Al­lah, Rima´ı da mübarek kılsın!" buyurdular..." (Bunu, Beyhakî de riva­yet etmiştir.) [17]

îbn-i Sâ´d, Ayyâd el-Eş´arî´den, aşağıdaki âyet-i celile ile ilgili ola­rak şu haberi nakletmiştir: Ayet-i Celüeler (meâlen): "...Allah, yakında öyle bir toplum getirir ki, Allah onları sever, onlar da Allah´ı severler..." (Mâide, 54). îşte bu âyet-i celîle ile ilgili olarak Peygamber (s.a.v.); Ebû Mûsâ el-Eş´arî´ye işaretle: "Onlar, işte bu adamın kavmidir!" buyurdu." [18]



Abdurrahman Bin Ebu Akilin Gelişinde Vukua Gelen Mucize


Beyhakî, Abdurrahmân bin Ebû Akilin şöyle dediğini nakleder: Resulüllah´a giden bir heyet içinde ben de vardım... Ona vardığımız ve develerimizi kapının yakınında ıhtırdığımız zaman, bize O´ndan daha sevimsiz kimse yoktu... O´nun huzurundan ayrıldığımız zaman ise, O´ndan daha sevgili hiç kimse yoktu... O´nun huzurunda iken içimizden biri dedi ki: "Ey Allah´ın Resulü, siz de Süleyman Peygamberin mülkü gibi Allah´tan mülk isteseniz olmaz mı " Resûlüllah Efendimiz ise, onun bu sözünü gülümseme ile karşıladı ve şöyle buyurdu: "Ümid edilir ki si­zin peygamberiniz Süleyman´ın mülkünden (ve kendisinden) daha faziletlidir! Unutmayınız ki Allah, her peygambere, kabul buyuracağı bir dua vermiştir. Onlardan bâzıları, bu kabul edilecek olan duasını, dünyası hakkında kullanmıştır, bâzıları da kendisine isyan eden kav­minin aleyhinde kullanmış, Allah da o kavmi helak etmiştir... Fakat bana gelince;

"Gerçekten Allah, bana da mutlaka kabul buyuracağı bir dua ver­miştir. Ben ise bu duamı, kıyamet gününde ümmetim için Rab*bimin indinde şefaatta bulunmak üzere saklamış bulunuyorum!" [19]



Maiz Bin Malik in Gelişinde Görülen Fevkaladelik


Beyhakî, Mâiz bin Mâlik´in torunu Cad bin Abdurrahmân´m şöyle dediğini haber vermektedir: Mâiz bin Mâlik, Peygamber (s.a.v.)´e geldiği zaman, Peygamberimiz ona bir mektub yazıp verdi ve bu mektubta, Mâiz´in, kavminin en son müslüman olan ferdi olduğunu, kendisinin a-leyhine, kendi elinden başkasının suç işleyemiyeceğini bildirdi... Bunun üzerine Maiz, bîat ederek müslüman oldu..." [20]



Müzeyne Heyetinin Gelişinde Görülen Mucize


Ahmed, Taberânî ve Beyhakî Nûmân bir Mukrin´den şöyle rivayet ederler: Ben, Muzeyne ve Cüheyne kabilelerine mensub dört yüz kişi ile,birlikte Peygamber (s.a.y.)´e gittim... Peygamberimiz, bize gerekli e-mirleri verdikten sonra Ömer´e hitaben: "Yâ Ömer, onlara katık ver!" buyurdu... Ömer: "Yanımda arta kalmış bir miktar hurmadan başka birşey yoktur" dedi. Peygamberimiz aynı emrini tekrarladı. Ömer de bizi, deponun yanma götürüp: "Haydi, buradaki hurmadan alıp yiyiniz!" dedi... Orada ise, yere çökmüş bir deve görüntüsü kadar hurma yığını bulunmakta idi. Biz ise dört yüz kişi idik... Hepimiz sırayla girip ihti­yacımız kadar hurma aldık. En sona kalan ben idim. İhtiyacım kadar ben de aldıktan sonra, dönüp arkama baktım, O hurma yığınından hiçbir eksilme görmedim...." (Hafız Ebû Nuaym´in Değin bin Saîd´den sevkettiği bir haber de, bu mealdedir...." [21]



Sühaym Oğullarının Gelişinde Görülen Mucize


el-Reşâtî Ebû Ubeyde´den şöyle rivayet eder: Sühaym Oğulları´nm temsilcileri Peygamber (s.a.v.)´e geldikleri zaman, aralarında Ek´as bin Seleme de vardı... Hepsi müslüman oldular... Dönecekleri sırada Hz. Peygamber kendilerine şu emri verdi: "Kavminize döndüğünüz zaman, onları İslama davet ediniz." Ayrıca kendilerine içinde su bulunan bir su kabı hediye etti. Bu kabdaki sudan bir miktar alıp mübarek ağzında çalkaladıktan sonra, yine kabın içine dökmüş idi... Sonra buyurdu ki: ."Bu suyu, kendi yurtlarındaki mescidîerine saçsınlar... Dâima başlarını yukarıda ve dik tutsunlar! Çünkü Allah, onların başlarını yükseltmiş bulunuyor!"

Onlar da Öyle yaptılar: O suyu mescidîerine döküp saçtılar ver dâima başlarım da dik tuttular... Müseylemetü´l-Kezzâb, yalancı pey­gamberlik dâvasına kalkışıp niceleri için fitne ve belâ olduğu zaman, bu Süheym Oğulları´ndan bir tek kişi ona katılmamıştır. Hiçbir zaman bu kabileden, bir haricî de zuhur etmemiştir...." (Şüphesiz bu, onlar için büyük bir menkıbe, büyük bir şeref ve fazilettir...) [22]


Şeybân Heyeti´nin Gelişinde Görülen Mucize


îbn-i Sa´d, Kayla bint-i Mahrame´den şu haberi nakletmiştir: Şey-ban Heyeti ResûlüUah´a gittiği zaman, aralarında ben de vardım. Huzuruna vardığımız sırada Hz. Peygamber, dizlerini karnına dayamış ve kolları ile de dizlerini kavuşturmuş bir şekilde oturmakta idi... O´nu, çok huşulu bir şekilde oturur görünce, beni bir korku ve heyecan kapla­dı... Yanındaki biri, benim bu hâlimi farkederek: ırYâ Resûlellah, zaval­lıyı korkuttunuz" dedi. Halbuki ben bu sırada Hz. Peygamber´in arka tarafında bulunuyordum. Peygamberimiz ise bana bakmaksızın: "Ey zavallı, sakin ol!" buyurdu... O, böyle buyurur buyurmaz Allah, bütün üzerimdeki korkuyu giderdi...." [23]



Uzre Heyetinin Gelişinde Vukua Gelenler


îbn-i Sa´d Tabakât´ında, Ebû Sa´d da Şerafü´l-Mustafa´sında Müdlic bin Mikdâd´tan, o da Zümel bin Amr´ın babası Amr´dan şöyle naklederler: Zümel bin Amr Hz. Peygambere geldiği zaman, kendi kabilelerine ait puttan duyduğu sesi anlattı... Hz. Peygamber de ona: "Bu senin duyduğun ses, cinlerden bir mü´minin sesidir" buyurdu. Zümel de müslüman oldu...."

îbn-i Asâkir ise, yine Zümel´den şöyle nakleder: Bizim kabilenin Hammâm adında bir putu vardı. Peygamberimiz "in zuhurundan sonra bu puttan şöyle bir ses duyduk: "Ey haramzade saçmalar! Hakk zahir oldu, Hammam´ın sonu geldi... İslâm gelip şirki defetti!" Biz bu sesten ürperip korkmuştuk... Aradan birkaç gün geçtikten sonra, yine bir ses daha işittik. Bu ses de diyordu ki: "Ey târik, ey târik! Gönderildi Ne-biyy-i Sâdık! O´na verildi Vahy-i Nâtik! O vahiyle çınladı Arz-ı Tıhame! O´na yardım edenlere va´dedümiştir selâmet, O´nu yardımsız bırakan­lara ise vardır nedamet! Şu sizinle olan vedam, kıyamete kadar süre­cektir elbet!" içinden böyle sesler gelen putumuz, sonra yüzüstü yere düşüp parçalandı... Ben de bu olaydan sonra kabilemden bazıları ile birlikte Peygamber (s.a.v.)´e gelip müslüman oldum... Kendisine bu duyduğumuz sesten de haber verdik. O da buyurdu ki: "Bu sizin duydu­ğunuz ses, cinlerin kelâmmdandır.." [24]



Necran Heyetinin Gelişi Ve Bu Sırada Vukua Gelen Mucizeler


îbn-i îshâk, Beyhakı ve Taberanî Kürz bin Alkama´dan şöyle riva­yet ederler: "Necrân´lı nasranîler bir heyet hâlinde Hz. Peygamb´er´e gel­diler. Atmış aded binitli idiler. Aralarında Ebû Harise bin Alkarna da vardı. Ebû Harise; onların âlimi ve imamı idi... Rum Hükümdarları bu adama çok büyük itibar da bulunmuş çok miktarda mal ve bahşişler vererek onu zengin etmişlerdi... Onun istediği kadar ve istediği yerlere kiliseler yapmış, ona büyük hizmetlerde bulunmuşlardı... Çünkü onun dindeki ameli, ibâdet ve içtihadı çok üstündü... Bir heyet halinde yola çıktıkları vakit, Ebû Harise; katırına kasılmış, kardeşi Kurs bin Alkarna da onun yanıbaşmda yürüyordu... Derken Ebû Hârise´nin katırı tökez­ledi, Kürz de Peygamberimizi kasdederek: "O uzak adam tökezlesin!"

dedi... Ebû Harise ise buna razı olmadı ve kardeşine hitaben: "Sen tö-kezleyesin!" dedi. Kardeşi ona: "Niçin böyle söylersin " diye sordu. Ebû Harise de: "Vallahi O, hepimizin gelmesini beklediğimiz Peygamberdir!" diye cevab verdi. Bu cevaba şaşıran Kurs ise: "Peki, madem bunun böyle olduğunu biliyorsun, niçin O´na tabî olmuyorsun " diye sordu... Ebû Harise de bu soruya, ancak şu şekilde mukabele etti:

"Bak kardeşim, bize bunca itibâr, izzet ve ikramlarda bulunanlar, şimdi O´na muhalif bulunmaktadırlar. Eğer biz, kendiliğimizden kalkıp bu Peygamber´e tabî olsak, bize verdikleri neleri varsa hepsini geri alır­lar....

Kendilerinin âlimi ve imamı bulunan kardeşinin bu sözlerinden çok etkilenmiş olan Kürz bin Alkarna, kardeşinin bu şekilde islâm´a muhalif kalmasına karşılık müslüman olmayı kafasına koydu ve so­nunda müslüman oldu...."

(İbn-i Sa´d´ın rivayetine göre, Ebû Hârise´nin o sözleri üzerine, kardeşi Kürz; derhal orada kardeşine karşı yemin etmiş ve mutlaka Muhammed´e gidip müslüman olacağını söylemiştir. Yâni bunu karde­şinden gizlememiştir...."

Buharı Huzeyfetübnü´l-Yemân´dan şöyle rivayet eder: Necrân´dan el-Seyyid ve el-Akıb adındaki iki zât Peygamber (s.a.v.)e gelerek, kendisi ile karşılıklı lânetleşmeyi göze alıp kabul ettiler... İçlerinden biri diğe­rine dedi ki, sakın O´nunla lânetleşmeyi göze alma! Eğer hakîkaten O, bir peygamber ise, onunla lânetleştiğimiz takdirde ne kendimiz, ne de neslimiz asla felah bulmaz!" Bunun üzerine lânetleşmeyi kabul etmek­ten vazgeçtiler ve Hz. Peygamber´e: "Bizden ne istersen onu Sana verip, Seninle sulh yapmağa hazırız" dediler... Ve iki bin elbise vermeleri şar­tıyla sulh yaptılar..." [25] Ebû Nuaym Katâde´den şöyle rivayet eder; "Bize anlatıldığına göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Eğer azâb olsa idi, muhakkak Necrânlüar´m üzerine inerdi... Eğer onlar Benimle lânetleşmiş olsalar­dı, Yeryüzünde onlardan eser kalmazdı...."

Ahmed ve Ebû Nuaym, îbn-i Abbâs´ın şöyle dediğini rivayet ederler: Bir gün Ebû Cehl gadaba gelip: "Eğer Munammed´i Kabe´nin yanında namaz kılarken görecek olursam, O´nun boynunu çiğneyeceğim!" Pey­gamber Efendimiz de buyurdular ki: "Eğer o böyle bir şey yapmış olsa, melekler onu göz önünde parçalarlar! Eğer yahhudıler de gerçekten ö-lümü temenni etmeyi kabul etmiş olsalardı, hepsi ölürlerdi... Keza be­nimle mübâhele (karşılıklı lânetleşme) işini kabul edenler bundan vazgeçmeselerdi, Necrân´a döndükleri zaman, orada hiçbir şey kalma­mış olduklarını görürlerdi...."

(imam-ı Ahmed´in bu rivayeti; İsmail bin Yezîd tarîkile Kurra´dan, o da Abdü´l-Kerîm bin Mâlik ei - Cezerî´den; bu da ikrime tarikiyle ibn-i Abbas´tandır... Keza bu haberi bu şekilde Buharî, Tirmizî ve Nesâi de Abdürrezzâk tarîkiyle Mua´mmer´den, o da Abdü´l-Kerîm bin Mâlik´ten rivayet etmişlerdir... Ayrıca Tİrmizî, bu rivayetin "Hasen" ve "Sahih" olduğunu da bildirmiştir...)

Hatîb, "El-Müttefak ve´l-Müfterak"adlı kitabında, içinde birtakım mechûl râvîler bulunan bir sened ile Kays bin el-Rabî´den nakleder: "Necrân Heyeti içinde bulunanlardan Şümerdel bin Kubâs el-Ka´bi dedi ki: Ben, Peygamber (s.a.v.)´e hitaben: "Ey Allah´ın Resulü, anam babam Sana feda olsun, ben tabiblik yaparak bâzı hastaları tedavi ediyorum. Benim için helâl olan nedir diye sordum. Peygamber aleyhisselam da: "Damara neşter vurarak kan alırsın" "buyurdu... Ve ilâve etti: "Kanı kesmek için, mecbur kalmadıkça dağlamazsın... Yaptığın ilaçlar içine, bir nevi sütleğen olan şübrum´u da katmayasın! Yeri geldikçe Senami-ki´yi kullan... Fakat, bir hastanın hastalığının ne olduğunu bilmeden, hastalığı iyice tanımadan, tedavide bulunmayasm!"

Hz. Peygamber´in bu sözlerini dinledikten sonra O´nun dizlerini öptüm ve kendisine: "Seni hak Peygamber olarak gönderen Allah´a ye­min ederim ki, Sen tıbbı benden daha iyi biliyorsun!" demekten kendimi alamadım...."[26]



Cüraş Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Mucize


Beyhakî ve Ebû Nuaym îbn-i îshak ´m şöyle didiğini rivayet ederler: Esed oğullarının heyeti gelip müslüman olduğu zaman, onların içinde Surad bin Abdullah da vardı. Bu sırada Peygamberimiz kendisine, diğer müslüman olanların başında gidip müşriklerle mücâhede etmesini em­retmiş ve onu emîr tâyin etmişti. Surad bin Abdullah da yanındaki as­kerlerle birlikte gidip Cüraş´ı kuşatmıştı... Burasını bir aya yakın kuşattığı halde bir netice alamadığını görmüş ve geri çekilir gibi yap­mıştı... Onların Keser dedikleri dağa kadar çekilmiş. Cüraşlılar da kendisini oraya kadar tâkib etmişler ve onu bozguna uğradı sanmışlar...

Tam ona yetiştikleri sırada, Surad bin Abdullah askerlerine geri dönüp saldırmalarım emretmiş ve çok şiddetli bir savaş vermiştir... Cüraş´lılar, daha önce Hz. Peygamber´in yanma durumu gözetmeleri için iki kişi göndermişti... îşte tam bu savaşın şiddetlendiği sırada Hz. Peygamber bu iki kişiye hitaben: "Şeker denilen yer, neresidir " dedi... Onlar da "Bizim Cüraş diyarında bir dağ vardır, fakat onun adı "şeker" değil, "Keşer"dir dediler... Peygamberimiz de kendilerine: "O, "Keser" değil, "Şeker"dir" buyurdu. Onlar sordular: "Peki ona ne olmuştur " Peygam­berimiz cevap verdi: "Şimdi orada, Allah´ın develeri boğazlanıyor!" Cü-raş´h bu iki adam da kalkıp Ebû Bekir ile Osman´ın yanma oturdular. Onlar da bunlara dediler ki: "Siz anlıyamadımz, Peygamberimiz, sizin kavminizin uğradığı bir hâli size haber veriyordu..." Bu ikisi ayrıca on­lara derhal Hz. Peygamber´e gitmelerim ve kavimlerinin başına çöken halin bertaraf olması için, O´nun dua edivermesini rica etmelerini söy­lediler... Onlar da kalkıp Hz. Peygamber´e gittiler ve bu şekilde ricada bulundular... Peygamberimiz derhal: "Allah´ım, onların başındaki bu hâli, onların üzerinden kaldır!" diye duada bulundu... Cüraş´lı bu iki kişi de bundan sonra derhal yola çıkıp kavimlerine gittiler... Gördüler ki, Hz. Peygamber´in onlara o sözü söylediği zaman ve günde kavimleri, Surad bin Abdullah´ın askerleri karşısında büyük bir zâyiât vermişlerdir... Bu iki kişi bunu, yâni Hz. Peygamber´in kendilerine bu olup biteni haber verdiğini, kavimlerine haber verdikleri zaman; Cüraş Heyeti de müslü-inan olmak için yola çıkarıldı... Heyet, topluca Hz. Peygamber´e gelip, O´nun huzurunda müslüman oldu...." [27]



Muaviye Bin Hayda nın Gelişinde Görülen Fevkaladelik


Beyhakî, Muâuiye bin Hayda´nın şöyle dediğini haber vermektedir: Ben, Peygamber (s.a.v.)´e geldiğim zaman, O´nun şu sözleri ile karşı­laştım: "Ben Yüce Allah´a sizin ülkenize kuraklık ve kalblerinize korku vermek suretiyle, size karşı bana ve dînine yardımcı olması için dualar etmiştim...." Bunun üzerine ben de şu şekilde mukabele etmiştim: "Ey Allah´ın Resulü, ben de, sana inanmamak ve uymamak için çok ağır ye­minler etmiştim... Fakat Allah´ın bize verdiği kuraklık, kıtlık ve korku sebebiyle dayanamayıp huzuruna gelmiş bulunuyorum..."

İbn-i Sa´d da, Zâmil bin Amr el-Cüzâml´nin şöyle dediğini haber verir: Ferve bin Amr, Rumların Ummân´daki valisi idi... Ferve Müslü­manlığı kabul etti ve bir mektub yazarak bunu Peygamber (s.a.v.)´e bil­dirdi... Bundan haberder olan Rum Meliki, Ferve bin Amr´ı yanma çağırdı ve kendisine derhal Muhammed´in dininden dönmesini teklif etti... Ona: "Eğer müslümanhktan dönersen, seni Kral yapacağım!" dedi... Ferve ise Rum Melikinin bu teklifine karşı şu cevabı verdi: "Ben, hak bildiğim Muhammed´in dîninden dönmem! Ey Melik, sen de bili­yorsun ki, Peygamber İsâ dahî O´mın geleceğim haber verip müjdele­miştir. Fakat sen, Krallığım elimden kaçacak diye korkuyorsun!...

Rum Kralı, Ferve´yi bu spzlerinden ve teklifini kabul etmeyişinden dolayı zindana attırdı, sonra onu zindandan çıkartarak astırdı..." [28]



Fezâre Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik


îbîi-i Sa´d ve Beyhakl Ebû Vecze´nin şöyle dediğini naklederler: Peygamber (s.a.v.), Tebük seferinden döndüğü zaman ki bu, Hicret´in dokuzuncu yılı idi, Fezâre heyeti gelmişti... Sayılan on küsur kadardı... İçlerinden biri dedi ki: "Ey Allah´ın Resulü, yurdumuzda kıtlık var... Hayvanlarımız helak oldu, bahçelerimiz kurudu, çoluk çocuğumuz aç kaldılar... Allah´a dua ediveriniz de o bize, rahmetini yağdırsın, bolluk ve bereketler versin!" Peygamber Efendimiz de derhal minbere çıkarak şöyle duada bulundular:

"Allah´ım, beldelerini sula, bütün canlıları suya kandır! Rahmetini yay, ölü hale gelmiş yerleri dirilt! Allah´ım rahmetini (yağmurunu) bol ve bereketli olarak yağdır, öyle bir yağdır ki, çok ve kandırıcı olsun, ge­cikmeden gelsin ve zararlı değil faydalı olsun! Hakkımızda hakkıyla rahmet olsun, azâb ve âfet olmasın; yıkıntılara, batmalara ve felâketlere sebeb olmasın... Allah´ım, yağmurunu yağdır, bize düşmanlarımıza karşı yardım eyle!"

Bunun üzerine Ebû Lübâbe ayağa kalkıp: "Ey Allah´ın resulü, sergiliklerimiz hurmalarla dolu, yağmur yağarsa hurmaların hali ne o-lacak " dedi. Peygamber Efendimiz de bunun üzerine şöyle duada bu­lundular:

"Allah´ım yağmurunu bolca yağdır! O derece yağdır ki Ebû Lübâbe yerinden fırlayıp hurma bahçesine koşsun ve bahçedeki hurma sergili-liğinin oluğunu, sırtındaki elbisesiyle tıkamaya mecbur kalsın!...

Derken yağmur da yağmaya başladı... Ve o kadar yağdı ki, tam altı gün hava kapalı kaldı... Ebû Lübâbe de hızla bahçesine giderek izârıyla hurma sergiliğinin oluğunu kapamıya mecbur kaldı... Sonra denildi ki: "Mallar perişan, yollar harab oldu!" Bunun üzerine Hz. Pey­gamber (s.a.v.) yine minbere çıktı ve şu şekilde dua buyurdular:

"Allah´ım, üzerimize değil, etrafımıza yağdır! Tepe ve dağbaşlarına, vadilerin içine ve ağaçlıklara yağdır!" Resûlüllah´ın bu şekilde dua buyurmasından sonra hava güzelce açıldı ve Medine semaları gayet berraklaştı...." [29]



Kab Bin Mürre nin Gelişinde Görülen Fevkaladelik


Ebû Nuaym Ka´b bin Mürre´den şöyle nakleder: Resulüllah Efen­dimiz, Mudar kabilesi aleyhine dua etmişti... Ben, resulüllah´a gidip mürâcât ettim ve dedim ki: "Ey Allah´ın Resulü, Allah gerçekten sana yardım etmiş, sana lütfetmiş ve senin duanı kabul buyurmuştur! Şimdi kavminiz kuraklıktan helak olmuştur... Onlar için dua edivermenizi rica ediyorum!" Benim bu ricam üzerine Hz. Peygamber derhal dua bu­yurdular ve: "Allah´ım, bol, bereketli, kandıran, zarar vermeyen yağ­murunu ihsan eyle!" dediler... Bundan sonra bir hafta geçmedi, bol ve afetsiz yağmur yağdı...."

Ebâ Nuaym´in îbn-i Abbas´tan olan rivayeti ise şöyledir: Mudar kabilesinden bâzı kimseler Hz. Peygamber´e gelip, kuraklık ve kıtlıktan şikayet ettiler... Ve Cenâb-ı Hakk´a dua edivermesi için ricada bulun­dular... Peygamber (s.a.v.) efendimiz de, derhal dua buyurup: "Allah´ım, bol, bereketli, kandıran, zarar vermeyen yağmurunu ihsan eyle!" dedi­ler... Hava bulutlarla kapanıp onların üzerine tam bir hafta yağmur yağdı...." [30]



Mürre Bin Kays Oğulları Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik


İbn-i Sa´d ve Beyhakî Vakıdî´nin üstadlarından şöyle bir haber nakletmişlerdir: Mürre Oğulları heyetinin Resulüllah Efendimiz´e gelişi sırasında, Resulüllah henüz Tebük Seferi´nden dönmüşlerdi... Onlara buyurdu ki: "Beldeler ne haldedir " Onlar da: "Vallahi kuraklık sebe­biyle develerimizin ilikleri eridi..." dediler... Ve Resulüllah´tan dua edi-vermesini rica ettiler... Resulüllah Efendimiz de ellerini kaldırıp: "Ey Allah´ım, onlara bol yağmurlar ver!" diyerek dua ettiler... Onlar yurtla­rına döndükleri zaman, Resûlüllah´m dua ettiği gün oraya yağmur yağ­mış olduğunu öğrendiler... Aynı gün resûlüllah´ın dua edivermiş olduğunu da onlara duyurdular... Bunun üzerine bir heyet seçip Resulüllah´a gönderdiler. Bu sırada Resulüllah Efendimiz Veda Haccı´nı yapmak üzere hazırlanmakta idi. Onlar gelip dediler ki: "Ey Allah´ın Resulü, senin bizim için dua ediverdiğin gün, yurdumuza bol yağmurlar yağmış... O kadar ki, ekinlerimiz iki kat kuvvetli ve bereketli olmuş-

tur... Develerimiz, çökertildikleri yerden kalkmadan karınlarını doyu­racak kadar otlaklarımız bereketlenmiştir. Davarlarımızda evlerimizin etrafından uzaklaşmadan karınlarını doyurur olmuşlardır...."

Bu, bolluk ve bereket haberini alan Peygamber (s.a.v.), "Bu bolluk ve bereketi lütfeden Allah´a hamdolsun!" buyurarak, Allah´a hamd ve senada bulunmuştur...." [31]



Darîlerin Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelikler


îbn-i Sa´d Zührî tarhikiyle şöyle bir haber nakleder: "Dârî´lerin heyeti Resûlüllah Efendimiz´e, O´nun Tebük´ten dönüşü sırasında geldi, sayıları on kadardı... Temim el-Dârî de onların içinde idi. Hepsi derhal müslüman oldular... Temim-i Dârî dedi ki: Ey Allah´ın Resulü, bizim Rumlardan bâzı komşularımız var... Onların yakınımızda Hubrâ ve Beyt-i Aynûn adında iki kasabaları bulunmaktadır. Eğer Allah, Şam´ın fethini sana nasîb ederse, bu iki kasabayı bana hediye et.." Peygambe­rimiz de: "Peki, hibe ediyorum" buyurdu... Ve bunu bir yazıya alarak Temîm-i Dârî´ye teslim etti... Vaktaki Ebû Bekir iş başına geçti, Pey-gamberimiz´e vekâleten o iki kasabayı Temim´e verdi..." [32]

Müslim Fâtımd bint-i Kays´ın şöyle dediğini rivayet etmiştir: Temîm-i Dârî, Resûlüllah (s.a.v.)´e geldiği zaman, şöyle bir olaydan bahsetmiş ve demiştir ki: "Ben denizde yolculuk ederken gemimiz is­tikâmet şaşırıp bir adaya yanaştık... Adaya indik ve su aramaya başla­dık... Saçları yerde sürünen bir adamla karşılaştık. Ben ona, "Kimsin " diye sordum, o da dedi ki: "Ben, Cessâse´yim." Kendisine, hâlinden haber vermesini istedik. O da dedi ki: "Haber, az ilerideki adamdadır. Ona gi­diniz!" Biz, o adamın yanma gittiğimizde onun bağlı olduğunu gördük. Bize kimler olduğumuzu sordu. Biz de Arabtan bâzı kimseler olduğu­muzu söyledik. O dedi ki: "Peki, şu Araplar içinden Peygamber olarak ortaya çıkan adamın durumu nedir O, ne yaptı " Biz de dedik ki: "în-sanlar O´na inandı, O´nu tasdik etti ve O´na tabî oldular." Bunun üzerine o, "Bu, onlar için çok hayırlıdır" dedi. Sonra Şam tarafındaki Ayn-i Züğar beldesinin hâlini sordu, biz de haber verdik... Sonra Şam yakınındaki Beysan Hurmalığı´nın hâlini sordu: Hurmalarının meyve verip verme­diğini öğrenmek istedi... Biz de meyve verdiğini haber verdik. Bunun üzerine son derece heyecanlanan ve yerinden sıçrayan o adam, Nere­deyse arkasındaki duvarı delip çıkacak şekilde kendini çarptı... Ve şöyle haykırdı: "Eğer bana izin verilmiş olsa, Tayle hariç bütün beldeleri çiğ­neyip harab ederdim!"´

Ben bunları anlattıktan sonra, Peygamber (s.a.v.), bana, bunu in­sanlara anlatmamı söyledi ve bu vesile ile orada buyurdu ki: "İşte onun is­tisna ettiği Taybe, şu yurdumuz Medine´dir, kendisi de deccâldir!" [33]



Haris Bin Abdi Kulal in Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler


Hemedâni "El-Ensâb" adlı kitabında şöyle nakleder: Harîs bin Abd-i Külâl el-Hımyerî, müslüman olmak üzere Peygamber (s.a.v.)´e gelmek için yola çıktığı zaman, onun gelişinden önce Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "îşte şu yoldan yakında bir adam gelecek, güzel yüzlü ve güzel atlı olacak!" "Sonra Haris gelmiş ve derhal müslüman ol­muştur. Peygamber Efendimiz kendisine güzel itibarda bulunmuş, onun boynuna sarılmış ve altına ridâsını sermiştir...." [34]



Bekka Oğullarının Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik


îbn-i Sa´d ve Îbn4 Şâhîn, Ca´d bin Abdullah bin Mâiz el-Bekkâi´nin babasından naklen şöyle dediğini naklederler: Hicretin do­kuzuncu yılında Bekkâ oğullarının heyeti Peygamber (s.a.v.)´e geldi. Bunlar, üç kişi idiler: Muâviye bin Sevr, bunun oğlu Bişr bir de el-Necî bin Abdullah... Yanlarına Abd-i Amr´i de almışlardı. Muâviye dedi ki: "Ey Allah´ın Elçisi, ben senin mübarek elinle mesh etmeni, bir bereket sayarım! Şu iki oğlumun yüzlerini meshetmeni rica ediyorum." Pey­gamberimiz de mesnetti. Ve onlara birkaç dişi keçi hediye etti, bunların bereketlenmesi için ayrıca dua da buyurdular... Ca´d bin Abdullah derki: Biz kabilemize döndük, bu keçilerin çok bereketini gördük. Kabilemizde kıtlık olduğu zaman bile, bir sıkıntı çekmedik...."

Buharı, Beğavi ve îbn-i Mende Sâid bin el-Alâ tarikiyle Bişr bin Muâviye´den şöyle rivayet ederler: "Dedem Bişr bin Muâviye, ResûlüHah Efendimiz´e babası Muâviye ile birlikte gittiği zaman, Peygamber (s.a.v.) onun başım ve yüzünü mübarek eliyle meshetmiştir... Ve onun için ha­yır duada bulunmuştur.., Bu sebeble dedem Bişr´in yüzü, atın alnındaki beyazlık gibi parlardı... Kendisi de eliyle neye dokunsa, dokunduğu yerde hastalık ve arızadan eser kalmazdı..." [35]



Tücib Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik


îbn-i Sa´d Vahidî tarikiyle Amr bin Züheyr´in oğlu Abdullah´tan o da Ebûl-Huveyris´ten şöyle nakleder: Hicretin dokuzuncu yılında tücib heyeti Peygamber (s.a.v.)´e geldi îçlerinde bir genç de vardı... Bu genç Peygamberimiz´e dedi ki: "Ey Allah´ın Resulü, benim hacetimi görüver!" Peygamberimiz kendisine, "Hacetin nedir" diye sordu. O da, "Allah´a dua ediver de Allah beni affetsin, bana merhamet eylesin, benim zenginliği­mi kalbimde kılsın!" dedi... Peygamber Efendimiz de onun için bu şe­kilde dua ediverdi... Sonra bu heyet, kabilelerine döndü. Peygamberi­miz Veda Haccı için çıktıklarında, onlarla Minâ´da karşılaştığı zaman, o gencin hâlinden sordu...Onlar da dediler ki: "Allah´ın verdiği rızık ve nasibe, ondan daha fazla kanâat edenim görmedik." Bunun üzerine peygamber (s.a.v.): "Öldüğü zaman, helak olurcasına değil de, tam ve şerefli bir ölümle ölmesini ümîd ederim!" buyurdular." [36]



Selâman Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik


Ebû Nuaym Vâkıdî tarikiyle onun üstadlanndan şöyle nakleder: Onuncu Hicret yılının Şevval ayında Selâmân Heyeti Peygamber (s.a.v.)´e geldi... Peygamberimiz kendilerine: "Beldelerinizin hâli nedir " diye sordu... Onlar da, kuraklık hüküm sürdüğünü bildirdiler ve Hz. Peygamberden dua ricasında bulundular... Peygamberimiz de: "Al­lah´ım, bunların yurdlanna yağmur ihsan eyle!" diyerek duada bulun­du... Onlar, Peygamberimiz´e hitaben: "Ey Allah´ın elçisi, dua ederken ellerini kaldır! Çünkü bu şekilde dua etmek, daha te´sirli ve daha gü­zeldir!" dediler... Peygamberimiz de tebessüm etti ve duasını ellerini kaldırarak yaptı... Ellerini o kadar kaldırdı ki, koltuk altının beyazları göründü... Selâmân Heyeti, kabilelerine döndükleri zaman Peygambe-rimiz´in kendileri için dua ediverdiği günde yurtlarına yağmur yağmış olduğunu öğrendiler..." [37]



Muhârib Heyetinin Gelişinde Görülen Fevkaladelik


îbn-i Sa´d Vakıdî tarikiyle Muhammed bin Salih´ten, o da Ebû Veceze el-Sa´dî´den şöyle nakleder: Muhârib heyeti, Hicrî onuncu yılında ve Veda HaccıBirasında geldi... Sayılan on kadardı, içlerinde el-Harîs´in oğulları ve Oğlu Huzeyme de vardı... Resûlüllah (s.a.v.), Huzeyme´nin yüzünü okşayıp meshetmişti. Bundan Huzeyme´nin yüzünde nûr gibi bir nişan kaldı...." [38]



Cinlerin Heyetinin Gelişinde Vukua Gelenler


Ebu Nuaym der ki: Cinlerin heyet halinde gelişleri ve müslüman oluşları, aynen insanların heyetler halinde gelişi ve müslüman oluşu gibi olmuştur... Bölük bölük ve kabile kabile gelip müslüman olmuşlar­dır... Gerek Mekke devri´nde, gerekse Hicretten sonraki Medine dev­rinde, bu böyle olmuştur."[39]

Hafız Ebû Nuaym, Amr bin Gaylân el-Sekafl tarikiyle îbn-i Mesûd´tan şöyle nakleder: "Medine´deki Mescid-i Nebevi´nin Suffe kıs­mında barınan "Ehl-i Suffe; Allah ve O´nun dini uğrunda yerlerinden ve yurtlarından hicret etmiş bulunan kimselerdi. Ensardan her biri, on­lardan birini alıp, ona yedirir-içirir, onu evine götürüp bir müddet ba­kardı. .. Ben ise bir ara terkedilmiştim... Sevgili Peygamberimiz elimden tutarak beni Ümmü Seleme´nin odasına götürdü. Sonra birlikte Medine Kabristanına gittik. Elimdeki asâ ile yere bir çizgi çekip: "Ben, senin yanına gelinceye kadar bu çizginin ortasından hiç ayrılma!" buyurdu. Sonra yürüyüp ilerledi. Hurma ağaçlarının arasına daldığı zaman hâla gözümden kaybolmamıştı.... Bu sırada siyah dişi develer topluluğu gibi bâzı varlıkların, O´nun yanına üşüştüklerini gördüm... Ve bundan müt­hiş koktum. Hattâ Hevâzinli bâzı esmer adamların Peygamberimiz´e pusu kurup onu öldürmek istedikleri zannma kapıldım da, Medine ev­lerine koraşak imdâd kuvvetleri getirmem gerektiğini bile düşünmüş­tüm... Fakat Resulullah Efendimizin bana olan: "Ben, yanına gelinceye kadar bu çizginin ortasından ayrılma!" emrini hatırlayıp yerimden ay­rılmadım... Baktım Peygamber Efendimiz onları elindeki asâ ile durdu­ruyor ve "Şuraya oturunuz!" diyerek oturtuyordu. Onlar da oturup Peygamberimiz´i dinlemeye başladılar... Tâ şafak atması öncesine ka­dar devam ettiler. Bu sırada kalkıp gittiler... Peygamberimiz de dönüp yanıma geldi ve bana: "Bunlar, cinlerin heyeti idi. Gelip beni dinlediler ve bana bâzı şeyler sordular, yiyecek talebinde bulundular... Ben de kendilerine, her örtülü kemiği, sığır ve deve dışkılarım yiyebileceklerini, bunları, ilk yenildiği zamanki gibi bulacaklarını bildirdim." buyurdu..." [40]

Ebâ Nuaym, Ebû Hüreyre´nin şöyle didiğini rivayet eder: Bir gün ben, Peygamber (s.a.v.) ile dışarı çıkmıştım, Peygamberimiz bana: "Bir miktar istincâda kullanacağım taş toplayıp ver! Fakat kemik ve tezek getirme!" buyurdu... Ben "Ey Allah´ın resulü, kemik ve tezeğin durumu nedir " diye sordum. O da buyurdu ki: "Nusaybin Cinleri bana geldikleri zaman, ki onlar ne güzel bir heyetti, bana katık talebinde bulunmuş­lardı. Ben de kendilerine kemik ve tezekleri buldukları zaman, kendileri için bir yiyecek olarak bulacaklarını bildirmiştim."

Yine Ebû Nuaym, Ebû Saîd el-Hudrî´den şöyle rivayet eder: Pey­gamber (s.a.v.) buyurdular ki: "Şu Medine´de, müslümanhğı kabul etmiş olan cinlerden bir grup vardır. Her kim şu mamurelerde onlardan bâzılarını görecek olursa, üç gün onlar için izin tanısın. Üç gixn sonra hala çekip gitmediğini görürse, onu öldürsün. Zira o, müslüman olmuş bir cinnî değil, bir şeytandır." Yine Ebû Nuaym, îbn-i Ömer´den şu haberi rivayet eder: Peygamber (s.a.v.) Efendimiz´e el-Cezîre´den cinler heyeti geldiği zaman, bir müddet Efendimiz´in yanında kaldılar. Ayrılıp gidecekleri za­man kendileri için katık talebinde bulundular. Peygamberimiz de onlara: ´Yolda giderken rastladığınız her kemiği, taze et olarak bulacaksınız, rastladığınız her tezeği de hurma olarak ele geçirmiş olacaksınız!" buyur­du ve bu yüzden kemik ve tezekle taharetlenmeyi yasakladı...."

Ahmet, Bezzâr, Ebû Yâlâ, Ebû Nuaym ve Beyhakî îbn-i Abbâs´tan şu haberi rivayet ederler: Hayber´den bir adam tek başına yola çıktı... Giderken peşine iki adam takılmış. Bir diğeri de bu iki adamın peşinden gelip onlara: "Geri dönün diyorum size!" diye bağırmakta imiş. Nihayet bu bağıran kişi, o iki adama yetişip onları geri çevirmiştir... Sonra tek başına yolculuk eden adama yetişip demiştir ki: "Bak kardeşim, bu se­nin peşinden gelmekte olan iki adam, iki şeytan idi... Nihayet ben onlara yetişip senin peşinden gelmemeleri için onları uyarıp geri çevirdim. Sen yoluna devam edip Resûlüllah´a vardığın zaman, kendisine benden selâm söyle! Ve kendisine haber ver ki, ben burada O´na göndereceğim vergileri toplamakla meşgulüm. Gönderilecek kadar toplar toplamaz göndereceğim."

Tek başına Hayber´den yola çıkan adam, Peygamber Efendimiz´e geldiği zaman, başından geçenleri haber verdi. Peygamberimiz de bunun üzerine, herhangi bir kimsenin tek başına yola çıkmasını yasakladı..."[41].

Ebû´ş-Şeyh ve Ebû Nuaym Kesir bin Abdullah´tan, o da babası vâsıtasiyle dedesinden rivayet eder. Bu rivayete göre, Bilâl bin el-Hâris demiştir ki: "Biz Peygamber (s.a.v.) ile birlikte seferde idik. Nihayet Arc kasabasına yaklaştığımızda, bâzı adamların kavga ve gürültülerini duydum. Fakat kendilerini göremedim... Tabii ne oluyor acaba diye, hayret ettim. Peygamberimiz ise bize bunu şöyle açıkladılar: Yanıma sokulan cinlerin mü´minleri ile müşrikleri kavga ediyorlar ve kendileri­ni, bir yere yerleştirmemi istiyorlardı... Ben de, Arz´m yüksek yerlerine mü´minlerini, çukur ve kuytu yerlerine de müşriklerini havale ettim." Peygamberimiz böyle dedi ve bunu bize gülümseyerek açıkladı,..

Kesîr bir Abdullah ayrıca demiştir ki: Ben bundan sonra, kasaba veya yüksek yerlerde bir rahatsızlığa uğrayanların, hep bu rahatsızlık­lardan iyi olduklarını, çukur ve kuytu yerlerde bir musibete uğrayanla­rın ise, hemen hemen hiç iyi olmadıklarını görmüşümdür..." [42]



Hâkim Bin Fâtek´in Gelişi Sırasında Vukua Gelenler


El-Taberânl, Ebû Nuaym ve îbn-i Asâkîr, Ebû Hüreyre´den şu ha­beri rivayet ederler. Ebû Hüreyre demiştir ki: "Bir ^ün Harîm bin Fâtek, Hz. Ömer´in yanında bulunuyordu. Söz sırasında: "Ben size, İslâm´ı kabul edişimin başlangıcını anlatayım mi " dedi. Ömer kendisine: "Peki anlat" dedi. O da şöyle anlattı: Ben, kaybolan hayvanlarımı aramaya çıkmıştım... Akşama kadar aradım, gecenin karanlığı çökünce olduğum yerde gecelemek zorunda kaldım. Uykuya´ varmazdan önce, o zamanki câhiliye âdetimiz veçhile ve sesimin çıktığı kadar şöyle bağırdım:

Ben, şu vâdînin azizine (sahibine), onun kavminin kötülerinin şerrinden sığınırım!"

Ey delikanlı, Allah´a sığın Allah´a! O, celâl ve azamet sahibidir, nîmet ve lutufiar sahibidir! Sen, sana sâdece Allah´a sığınmayı emreden el-Arâf Sûresinin âyetlerini oku1[43] Allah´ı tevhîd et, gerisine hiç al­dırma!"

Ben bu sesi duyunca, gerçekten yadırgadım ve bu nedir, diyerek endîşe ettim... Hattâ şaşakaldım... Kendimi topladıktan sonra, o sese hitaben dedim ki: "Ey bana seslenen! Sen ne diyorsun Beni irşad ederek doğru yolumu gösteriyorsun, yoksa beni şaşırtmak mı istiyorsun Bana iyice açıkla! Yol nedir bana söyleyip göster! Ben de senin iyiliğine dua edip sana hayırlar dilerim!"

Hatiften (gaipten) gelen ses dedi ki:

"işte, iyilikler sahibi Resûlüllah; Medine´de, herkesi necâte davet edip durmakta! Yâsîn´li, Hâmîm´li sûreler okumakta... Başka sûreler de okumaktadır. Bu sûrelerin âyetlerinde, helâl olanları da, haram olanları da bildirmekte, biz müslümanlara Namaz ve Oruçla emretmektedir... Bütün kötülük ve çirkinliklerden ise insanları korumaktadır... O, mün-ker olanı yasaklıyor, yoksa güzellikleri ve tâatları değil... Sen niçin o´nun dâvetine yabancı kalasın "

Ben, derhal deveme binerek Medine´nin yolunu tutum. Vardığımda Hz. Peygamber Mescid´inde imiş. Ebû Bekir beni karşıladı ve bana: "Derhal Mescid´e gir, Allah sana iyilikler versin! Senin Müslümanlığı kabul edeceğin haberi, sen buraya gelmezden önce bize ulaştı" dedi... Ben de hemen Mescid´e girdim. Baktım Peygamber (s.a.v.), minbere çıkmış hutbesini okumaktadır... Benim içeri girip oturduğum sırada ise, hutbesinde şöyle diyordu:

Her kim, güzelce abdest alır sonra kalkar namaz kılarsa, aynı za­manda bu namazını hakkiyle akleder ve de hıfzederse; muhakkak o kimse cennete girer!"

[Ebû Hüreyre der ki: Harım bin Fâtek, Hz. Ömer´in huzurunda bunu bu şekilde anlattığı zaman, Ömer kendisine dedi ki: "Ey Harım, bunu böyle söylersin amma, bunun isbâtmı da yapman gerekir! îsbâtı yapılmayan bir şeyin, bizim yanımızda bir kıymeti olmaz!.,." Harım de bunu isbât edebilmek için, o sırada Hz. Peygamber´in hutbesini dinleyip de aynı sözü duymuş olanlardan birinin şahitliğine ihtiyaç duydu... Osman da buna tanıklık edince, mesele tamamlanmış oldu..." [44]

îbn-i Asâkîr´in diğer bir tarikten olan rivayetinde şu farklılık var­dır: "Harım, olayı bu şekilde anlattıktan sonra, şiir kısmına geldiğinde, bu şiirleri okuyup söyledi, sonra dedi ki: "Gaipten gelen sese karşı ben: Allah sana rahmetler etsin, sen kimsin dedim. O sesin sahibi de bana: "Ben, Esâl oğlu Amr´im, Esâl´ın Necid´deki müslüman cinler üzerine âmili bulunmaktayım. Eğer sen, müslüman olmak üzere Peygamberce gitmeyi düşünüyorsan, hiç endişe etme, ben senin develerini alıp evine teslîm ederim!" dedi. Ben de bunun üzerine yola koyulup Medine´ye vardım... Peygamberin adamlarından biri beni karşıladı ve bana dedi ki: "Peygamberimiz sana selâm söylemekte ve senin müslüman olmak istediğinin kendisine bildirildiğim haber vermektedir." Ben kendisine, kim olduğunu sordum. O da: "Ebû Zerr" olduğunu söyledi. Mescid´e girdiğimde Hz. Peygamber mimberde hutbesini okumakta idi. Ben der­hal hak şehâdetle Şehâdet ederek müslüman oldum. Ve dedim ki: "Ey Allah´ın Resulü, Allah, benim o arkadaşıma mükâfatlar versin, gerçek­ten ben kendisine itimâd ederek buraya geldim, develerimi de ona emânet ettim." Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.) buyurdu ki: "Haberin olsun, senin o arkadaşın; hem seni irşâd etti, hem de develerini şu anda senin evine teslîm etmiş bulunuyor!" (tbn-i Asâkîr gibi, Taberânfnin bir diğer vecihten olan rivayeti dahî, bu merkezdedir...)[45]



Cahcah´ın Gelişi Serasında Vukua Gelen Fevkaladelik


îbn-i Ebû Şeybe, Ata bin Yesâr´dan, o da Cahcah el-gıfârt´den şöyle nakleder: "Cahcâh müslaman olmak üzere Hz. Peygamberce gelen kav­minin heyeti içinde gelmiş ve onların bu gelişleri Akşam vaktine rastla­mıştı..."

Müellif burada, bu kadarı ile yetinmiştir... Onların Akşam vakti gelişlerinden sonra ne olmuş, nasıl bir neticeye varılmış, ite gibi bir fevkaladelik vukua gelmiş; bunları zikretme­mi şt ir... Müellifimiz bunu unutmuş olabilir, belki sonradan eksilmiş de olabilir... Zira olayın aslı ve tamâmı şöyledir: "Bu sırada Resûlüllah (s.a.v.), bir koyunun sağılıp sütünün getiril­mesini emretti, getirilen sütü Cahcâh´a verdi. O da alıp içti. Bir koyunun sağılmasını daha emretti, getirilen sütü Cahcâh´a verdi. O da alıp içti. Bir koyunun sağılmasını daha emretti, Cahcâh onu da alıp içti. Bir koyun daha sağıldı, onu da içti ve yedi koyun sağıldı, yödisinin de sütünü içti... Sonra sabah oldu, Cahcâh da müslüman oldu... Peygamber (s.a.v.), Cahcâh için yine bir koyun sağılmasını emrittiler. Süt getirildi, Cahcâh içti. Bir koyun daha sağılmasını emrettiler, Cahcâh bundan da bir miktar içti ise de tamamını tüketemedi. Bunun üzerine Peygamberimiz "Mü´min, bir midesini doldurmak üzere içer, kâfir ise, yedi midesini doldurmak üzere içer!" buyurdular... [46]



Raşid Bin Abdi Rabbih´in Gelişi Sırasında Vukua Gelen Fevkaladelikler


Ebû Nuaym, Râşid binAbd-i Rabbih´in torunlarından olan Hakim bin Atâ´dan, o da babası uâsıtasiyle dedesinden şöyle nakleder: "Ben, kavmimin putu olan Suvâ´a hediye edilen şeyleri götürmek üzere yola çıkmıştım. Henüz Suvâ putuna ulaşmadan sabahın erken saatinde bir diğer puta uğradım. Ve bu putun içinde şu sesi duydum: "Şaşılacak bir iş! Abdü´l-Muttalib oğlullarından bir Peygamber gelmiş, zinayı, ribâyı ve putlar için hediyeler sunmayı kesin olarak yasaklamış olsun; yine de bazı insanlar hâlâ bu gibi batı- işlerde İsrar etsin!" Diğer bir putun için­den de şu sesler geliyordu: "Ahmet çıktı, Mizmâr putu terkedildi! Ahmet; namazı, orucu zekâtı, iyilik yapmayı, akrabayı gözetmeyi emrediyor!... " Sonra diğer bir puttan da şu sesi işitiyordum: "Meryem oğlu İsa´dan sonra nübüvvet ve hidâyete vâris olan Muhammed, doğru yolu gösterir ve insanların beklediği haberleri getirir..."

Sonra ben yoluma devam edip sabahleyin Süvâ putunun yanma geldim. Yanımdaki hediyeleri bu puta sunacaktım... Bir de ne göreyim, iki tilki gelmiş, daha önce sunulan hediyeleri yemek için bu putun üze­rine çıkmış, onları yemekteler; ayrıca Süvâ putunun üzerine işemekte-ler... Bunu görünce hayretler içinde kalmışım ve kendi kendime şöyle söylemişim: "Bir put ki üzerine çıkan iki tilki, onun üzerine çişini yap­maktalar, o ise onlara engel olamamaktadır! Kendisine yapılan böylesi­ne aşağılayıcı bir harekete engel olmaktan âciz bulunan bir nesne, nasıl "ilâh" olabilir " Ben bu halleri yaşarken, Peygamber (s.a.v.) de Mekke´yi terkederek Medine´ye hicret etmiş bulunuyordu... Ben de doğruca Medine yolunu tutup O´na vardım ve O´nun huzurunda Müslüman ol­dum..."

Yukarıda belirttiğimiz bu rivayete göre, Râşid bu sırada Hz. Pey-gamber´den, Rihad denilen yerde bir miktar arazî verilmesini istedi. Peygamberimiz de verdi. Ayrıca dolu bir su kabı verdi ve bu suyu, ken­disine verilen yerin en yüksek noktasına dökmesini söyledi. Suyun faz­lasından insanları menetmemesini di tembihledi... O da öyle yaptı. Ve orada akar bir çeşme meydana geldi... Ve hâlen bu su burada akmak­tadır... Suyun etran da hurma ağaçlarıyla doludur. Denilir ki Rihad´m her yerinin suyu, içimli sudur... insanlar orada ki suya "Mâü´r-Resûl= Peygamber Çeşmesi" adım vermişler ve bu sudan yıkanıp onun şifalı bir su olduğunu kabul etmişlerdir." [47]



Haccac Bin Allâd´ın Müslüman Oluşundaki Fevkaladelik


îbn-i Ebu´d-Dünyâ ve îbn-i Asâkîr Vasile bin el-Eskâ´dan şöyle naklederler: Haccâc bin Allâd´ın müslüman oluşunun sebebi şu idi: O. kavminin bir kervanı ile-Mekke´ye gitmek üzere yola çıkmıştı. Giderler­ken gece karanlığı basması üzerine mola verip istirahata çekildiler. Haccâc, kafilenin nöbetçilik ve bekçilik görevini yapıyordu... Hem kor­kuyor, hem de şöyle diyordu: "Ben, hem kendim için, hem de kafilem için

bütün zarar verici cinlerin şerrinden, şu mintıkamn sahibine sığınırım!" derken bir ses işitti. Bu ses diyordu ki: "Ey cinler ve insanlar topluluğu, göklerin ve yerin bucaklarından geçip gitmeye gücünüz yeterse, geçip gidiniz! Ancak bir kudretle geçebilirsiniz." (Rahman, 33)

Ertesi sabah yola devam edip Mekke´ye vardığı zaman, Kureyş´ten bazılarına duyduğu bu sesi, yâni kelâmı naklederek bilgi istedi... On­larda dediler ki: "Bu kelâm, Peygamberliğini ilân eden Muhammed´in semâdan kendisine indiğini söylediği kelâmdandır." Haccac, bunun ü-zerine bu Peygamber´in nerede olduğunu sordu... Onlarda kendisine, "O, buradan Medine´ye göçmüştür" dediler. Bunun üzerine Medine´ye gelen Haccac bin Allâd, Hz. Peygamber´in huzurunda müslüman oldu..." [48]



Râfi´ Bin Umeyr´in Müslüman Oluşundaki Fevealedelik


El-Harâitî´nin Saîd bin Cubeyr´den nakline göre, Rafibin Umeyr nasıl müslüman olduğunu şöyle anlatmıştır: "Ben bir gün Âlic kumlu­ğunda yolculuk ediyordum. Uykum gelmesi üzerine istirahata çekildim. Ve yatarken Arab´ın câhiliye âdetinde olduğu gibi: "Şu vadinin cinlerinin şerrinden, yine şu vadinin efendisine sığınırım" dedim... Derken yaşlı bir adam göründü ve bana dedi ki: "Ey kişi, Eğer bir vâdîye iner istirahat etmek ister ve bir korkuya da kapılmış olursan; de ki:

Ben şu vadinin şer ve zararlarından, Muhammed´in rab´bi olan Allah´a sığındım! Sakın cinlerden herhangi birine (veya onlann seyyidi-ne) sığınma. Zira cinlerin işi bitmiştir!"

Ben o kişiye dedim ki: "Bu Muhammed dediğin de kimdir " O da şu karşılığı verdi: "Muhammed; Arab´ın içinden peygamber olarak ortaya çıkmış bir zâttır." Ben, "O nerede oturmaktadır " diye sordum. O da: "Hurma bahçeleri bulunan Yesrîb (yâni Medine) de oturur." dedi. Ben de bu cevabı alır almaz Medine´nin yolunu tuttum. Oldukça hızlı giderek Medine´ye vardım. Peygamber (s.a.v.) beni gördü ve bana, daha önce başımdan geçenleri anlattı... Ve beni açıkça İslâm´a davet etti. Ben de onun davetini derhâl kabul ederek müslüman oldum..." [49]



Hakem Bin Keysânw Müslüman Oluşundaki Fevkaledelik.


îbn-i Sa´d Mikdâd bin Amr´ın şöyle dediği haberini verir: "Ben Hakem bin Keysân´ı esir almıştım... Onu alıp Hz. Peygamber´e getirdik. Peygamberimiz kendisiyle konuşup onu İslâm´a davet etti... Fakat onda bir yakınlık görünmüyordu. Bunun üzerine Peygamberimiz, kendisiyle uzun müddet meşgul oldu ve onu bu müddet zarfında İslâm´a ısındır­maya çalıştı... Fakat o bütün bunlara rağmen bir yakınlık göstermedi... Durumu takip etmekte olan Ömer, sinirlenmiş olacak ki, Ey Allah´ın Resulü, bu adamı ne zamana kadar İslâm´a davet edip duracaksınız! Onu kıyamete kadar davet etseniz, onun yine müslüman olacağı yok. izin veriniz de ben onun boynunu vurayım!" diye bağırdı. Peygamber E-fendimiz ise, Ömer´in teklifini red edip, o bilinen büyük ve geniş şefkati ve himmeti ile, Hakem bin Keysân´ı İslâm´a davete devam etti... Ve so­nunda onun müslüman olmasına vesile oldu... Artık Hakem de müslü­man olmuştu. ı Durumu gören ve insafla değerlendiren Ömer bin el-Hattâb, bizzat kendi durumunu şu şekilde dile getirmiştir; "Gördüm ki, Hakem bin Keysân müslüman olmuş, ve bu vesile ile bütün gelmişimi ve geçmişimi gözümün önüne getirdim ve kendi kendime: Ey Ömer, sen nasıl oluyor da, Resûlüllah Efendimiz senden daha iyi bildiği halde, kalkıp ona öyle tekliflerde bulunabiliyorsun " diyerek nefsimi kınayıp muâhaze ettim..." [50]



Ebu Cehl Oğlu İkrime nîn Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik


Hâkim sahihtir kaydiyle Aişe´den şöyle nakleder: Bir defasında Peygamber (s.a.v.) buyurdular ki: "Ben rü´yâmda Ebû Cehlin bana gel­diğini ve biat ettiğini gördüm!" Vaktaki Hâlid bin Velîd müslüman ol­muştur, Hz. Peygamber´e denilmiştir ki: "Yâ Resûlallah, İşte Allah senin o rüyanı gerçekleştirdi. Senin o rü´yân, Hâlid bin Velîd´in müslümanlığı kabul etmesi şeklinde tecelli etti..." Peygamberimiz ise şu karşılığı verdi: "Benim o rüyam başka şekilde tecelli edecektir!" Nihayet Ebû Cehl´in oğlu îkrime de müslümanlığı kabul etti, işte onun müslüman oluşu, Peygamberimiz´in o rü´yâsmm gerçekleşmesi idi..."

Yine Hâkim´in Ümmü Seleme´den olan rivayeti ise şöyledir: "Bir gün Resûlüllah (s.a.v.) buyurdu: "Ben, cennette Ebû Cehl´e ait olmak ü-zere bir ağaç dalı görmüştüm... Ve bu nasıl olur, diye düşündüm. Fakat onun oğlu îkrime müslüman olduğu zaman, bu rü´yâmm onun hakkında gerçekleşmiş olduğunu gördüm..." [51]



Benî Temîm Heyetinin Gelişinde Vukua Gelen Fevkaladelik.


îbn-i Sa´d´ın naklettiği bir habere göre, Zührî ve Saîd bin Amr de­miştir ki: Benî Temîm heyeti Peygamber (s.a.v.)´e geldikleri zaman,hatîbleri Utârid bin Hâcib´i, bir hutbe irâd etmek üzere takdim ettiler, o da bir Hutbe irâd etti ve bu şekilde hitabetteki üstünlüğünü ortaya koymak istedi... Peygamber Efendimiz de Sabit bin Kays´a hitaben: "Ey Kays, kalk onların hatîbine cevap ver!" buyurdu... Sabit, hitabette tec­rübesi veya behresi olan biri değildi... Peygamber´in emri üzerine kalkıp bir hutbe irâd etti... Sonra Temîmliler, şâirleri Ziberkân´ı ortaya sürüp şiirler inşâd etmesini istediler. O da kalkıp isteneni yerine getirdi... Bunun üzerine Peygamberimiz: "Ey Hassan, kalk onların şâirine cevap ver!" dedi ve şunları buyurdu:

"Allah, muhakkak Hassân´ı o Peygamberi´ni müdâfâ ettiği müd­detçe Rûhu´İ-Kudüs (Cebrail) ile te´yid buyuracaktır!"

Bunun üzerine Hassan kalktı ve şiirler inşâd ederek onların şâirine cevap verdi. Hassân´ı can kulağıyla dinlemekte olan Temîtn O-ğulları, kendi aralarında fisıldaşmaya başladılar... içlerinden biri onla­ra temsilen dedi ki: "Açıkça görüp bildiniz ki, vallahi bu adam, ilahi bir teyide mazhar bulunuyor!" Vallahi bunların hatîbi bizim hatibimizden daha iyi bir hatîb olduğu gibi, şâirleri de bizim şâirimizden daha üstün bir şâirdir! Ve bizden daha akıllıdır... Şüphesiz bu, Peygamber sayesinde olmaktadır..." [52]



Arabi´nin Gelişinde Vukua Gelen Mucize


Bezzâr ve Ebû Nuaym Büreyde´den şöyle naklederler: Peygamber (s.a.v.)´e bir ârâbî gelip, kendisinin müslüman olduğunu ve fakat Hz. Peygamber´in kendisine bir mucize göstermesini istediğini, bunu sırf yakîninin artması için taleb ettiğini ifâde etti... Peygamberimiz de ken­disine ne istediğini sorunca, şu teklifte bulundu: "Şu ağaca emret de se­nin yanma gelsin!" Peygamber Efendimiz kendisine "Git de sen o ağaca emret!" buyurdu. Arabi´de o ağacın yanına kadar gitti ve: "Peygamber seni çağırıyor, O´nun çağrısına icabet et!" diyerek ağacı çağırdı... Ağaç bir tarafına iyice meylederek saçaklarını söktü, sonra öbür tarafa mey­lederek diğer saçaklarını söküp Peygamber (s.a.v.)´in yanına kadar geldi ve "Ey Allah´ın resulü, selâm sana!" diyerek selâm verdi... Arâbî bunu üzerine "Yeter, yeter!" dedi... Peygamberimiz de o ağaca yerine gitme­sini emretti. Ağaçta gidip yerine yerleşti... Bunun üzerine heyacanlanan Arâbî, "Ey Allah´ın Resulü, izin ver de başını ve ayakların Öpeyim" dedi. Peygamberimiz de izin verdi... Sonra Arâbî, "Sana secde etmek için de izin ver" dedi. Peygamberimiz de: "Hiç bir kimse, hiçbir kul için secde edemez!" buyurdu..." [53]

Ebû Nuaym diğer bir tarîkle yine Büreyde´den şöyle rivayet eder: "Bir Arâbî gelip: "Ey Allah´ın elçisi, ben sana bir müslüman olarak gel­dim! Ben Allah´tan başka ilâh olmadığına, Senin de Allah´ın elçisi ve kulu olduğuna şehâdet ediyorum! Fakat sırf yakînim artsın diye senin, şu yeşil ağacı çağırmanı istiyorum, çağır da bu ağaç sana gelsin dedi!" Peygamber Efendimiz de o ağacı çağırdı... Ağaç kökünü ve saçaklarını yerde sürüyerek geldi... Peygamberimiz o ağaca hitaben: "Ey ağaç ne ile şehâdette bulunursun " buyurdu... Ağaç: "Ben Allah´tan başka üâh ol­madığına, Senin de Allah´ın Resulü olduğuna şehâdet ederim!" dedi... Peygamberimiz de ona: "Doğru söyledin" buyurdu... Arâbî, "Ağaca emret de yerine gitsin " dedi... Peygamberimiz de yerine gitmesini emretti. Ve ağaç yerine gidip yerleşti. Açılan çukur da kapanarak aynen eskisi gibi oldu... Arâbî bunun üzerine dedi ki: "Şimdi ben, izninizle kendi kavmime gideyim ve gözlerimle gördüğüm bu mucizeyi onlara haber vereyim. Inşâ-Allah, onlardan mü´min bir cemâatle döner, seni ziyaret ederiz..." [54]



Âmir Bin Sa´saa Oğullarından Gelen Arabi´nin Gelişi Sırasında Vukua Gelen Mucize.


Ahmed, Buhârî (Târîh´inde), Dârimi, Tirmizî ve sahihtir kaydiyle Hâkim, Beyhâki, Ebu Nuaym, Ebu Yâlâ ve îbn-i Sa´d; îbn-i Abbâs´ın şöyle dediğini naklederler: Amir bin Sa´Saa oğullarından bir ârâbî, Pey­gamber (s.a.v.)´e geldiğinde, Peygamberimiz onu İslâm´a davet etti... Arâbî: "Ben senin hak Peygamber olduğunu nereden bileceğim " dedi... Peygamberimiz: "Eğer şu hurma ağacmdaki hurma salkımını çağırsam, o da benim çağrım üzerine gelse bu takdirde Benim Allah´ın elçisi oldu­ğuma inanır mısın " buyurdu. Arâbî "Evet" dedi... Bunun üzerine Pey­gamberimiz hurma salkımını çağırdı, o da ağacından ayrılarak yere indi ve yerde sıçrayarak geldi... Peygamberimiz´in önünde durdu. Peygam­berimiz de ona: "Haydi yerine git!" buyurdu. O da yerine döndü ... Bunun üzerine o ârâbî: "Ben Şehâdet ederim ki sen Allah´ın elçisi´sin! Ben buna imân ediyorum!" diyerek müslüman oldu..." [55]



Diğer Bir Ârâbî nin Gelişinde Vukua Gelen Mucize


Dârimi, Ebû Yâlâ, Taberânî, Bezzâr, îbn-i Hibban, Beyhâki ve sa­hih bin sened ile Ebu Nuaym îbn-i Ömer´den şöyle rivayet ederler: Biz bir seferde Peygamber (s.a.v.) ile birlikte bulunuyorduk. Bir ârâbî bize doğru gelmeye başladı. Yaklaştığı zaman Peygamberimiz ona, nereye gittiğim sordu. O da: "Ev halkımın yanma gidiyorum" diye cevapladı... Peygamberimiz ona: "Peki, sana çok hayırlı bir teklifte bulunsam, buna ne dersin " buyurdu. O da "Nedir o teklif " diye sordu... Peygamberimiz: "Allah´tan başka ilâh olmadığına, Allah´ın birliğine, eşi ve benzeri ol­madığına şehâdet etmen; Muhammed´in de O´nun kulu ve Resulü oldu­ğuna inanmandır!" buyurdu... Arâbî: "Senin bu dediğinin doğru olduğuna bir şahit var mıdır " dedi. Peygamberimiz de: "işte şu ağaç şahittir!" buyurdu ve şahitlik yapması için o ağacı çağırdı... Vâdî´nin kenarındaki o ağaç da yeri yararak geldi ve O´nun önünde durdu. Pey­gamberimiz, ağacın şahitlik yapmasını istedi, o da O´nun Allah´ın elçisi olduğuna şehâdette bulundu. Peygamberimiz bunu üç defa tekrarladı, ağaç da üç defa tekrarladı... Sonra Peygamberimiz ağacın yerine git­mesini emretti, o da yerine döndü ve yerleşti. Arâbî de kavmine döner­ken şöyle konuştu: ırYâ Resûlallah, eğer kavmim bana itaat ederlerse, onları sana getireceğim. Eğer beni dinlemezlerse, ben tek başıma döner ve devamlı seninle birlikte bulunurum." [56]



Veda Haccı nda Vukua Gelen Harikalar Ve Mucizeler


Ebû Yala ve (îbn-i Hacer´in El-Metâlibü´l-Aliye adlı kitabında "se­nedi güzeldir" dediği bir senedle) Beyhâki, Usâme bin Zeyd´den şöyle rivayet ederler: Üsâme demiştir ki: "Biz Peygamber (s.a.v.)´in edâ bu­yurdukları bu hacca, O´nunla birlikte çıktık... Ravhâ´ya geldiğimiz za­man, bir kadın Peygamberimiz´e doğru gelmekte idi. Onu gören Peygamberimiz devesini durdurdu. Gelen kadın yaklaştı ve dedi ki: "Ey Allah´ın Resulü, şu benim oğlumdur ve dünyaya geldiği günden beri kendisine gelememiştir!" Peygamberimiz çocuğu o kadından aldı ve ön tarafına koydu. Sonra onun ağzına püskürdü ve dedi ki: "Ey Allah´ın düşmanı, dışarı çık, Ben Allah´ın Resulüyüm!" Sonra çocuğu anasına verdi. Verirken de: "Çocuğunu al, artık onun bir sıkıntısı yoktur" bu­yurdu.

Usame der ki: Resûlüllah (s.a.v.), haccmı edâ buyurduktan sonra dönüş sırasında Ravhâ vadisine geldiğimizde, o kadın kızarttığı bir ko­yun ile bizi karşıladı... Peygamberimiz bana hitaben: "Haydi (ön ayağı­nı) bana ver" buyurdu. Ben de verdim. Sonra: "Bana bir ön ayak daha ver" buyurdu. Ben de verdim. Sonra yine: "Bana bir ön ayak daha ver" buyurdu... Ben de dedim ki: "Ey Allah´ın Resulü, bunun iki ön ayağı bulunmaktadır, ben de her ikisini sana vermiş bulunuyorum." Bunun üzerine buyurdular ki: "Ey Üsâme, hiç bir ses çıkarmadan Ön ayak ver­meye devam etse idin, ben sana bir ön ayak daha istemeğe devam etti- ğim müddetçe, sen de bana bir ön ayak daha vermeye devam edecektin!" Bundan sonra Resûlüllah yine bana: "Bak bakalım, ağaç ve taşlar göre­bilecek misin " dedi. Baktım, birkaç hurma ağacı ve bir taş yığıntısı gördüm. Ve bunları Hz. Peygamber´e bildirdim. O da buyurdu ki: "Git o ağaçlara deki: Allah´ın Resulü, haceti için sizleri çağırıyor! Keza, o gör­düğün taşlara da aynısını söyle!" Gidip o ağaçlara ve taşlara, Hz. Pey-gamber´in kendilerini çağırmakta olduğunu tebliğ ettim... Onlar da geldiler. Peygamber Efendimiz de gidip hacetini gördü... Sonra geldi ve bana: "O ağaç ve taşlara, eski yerlerine dönmelerini söyle!" buyurdu. Ben de gidip aynen tebliğ ettim, onlar da eski yerlerine döndüler..." [57]

Ahmed, Beyhâkî, Yâlâ´dan şöyle rivayet eder: "Biz, Peygamber (s.a.v.) ile birlikte seferimize devam ederken, O´ndan mucize hâlinde te­cellî eden üç şey gördüm: Giderken bir deveye rastladık, bu deve devamlı olarak üzerinde su taşınan bir deve imiş. Peygamberimizi görünce boy­nunu yere indirerek inlemeye başladı... Peygamberimiz bu devenin sa­hibini çağırdı ve ona: "Bak, deven çok çalıştınlmaktan şikayet, ediyor! Aynı zamanda yemini de az vermişsin... Ona iyi bak!" tenbihinde bu­lundu. Sonra yolumuza devam ederken bir yerde konaklamıştık. Pey­gamberimiz uyuduğu zaman, ilerideki bir ağaç, yerinden ayrılarak Peygamberimizin yanma geldi ve O´nu kaplayıp bürüdükten sonra ye­rine döndü... Ben bu gördüğümü, Peygamberimiz uyandığı zaman ken­disine arz ettim. O da buyurdu ki: "O ağaç, gelip beni selamlaması için Allah´tan izin istedi, kendisine izin verilince gelip beni selamladı." Sonra üçüncü olarak da, kadının sabî çocuğunun hastalığından iyi olmasına şahit olmuştum." [58]

Ebu Nuaym ve îbn-i Asçikîr Gaylân bin Seleme´den şöyle rivayet eder: Biz bir sefere Peygamber (s.a.v.) ile birlikte çıkmıştık. Ve O´nda şaşılacak şeyler görmüştük... Taze hurma fidanları olan bir yere uğra­dığımızda Hz. Peygamber bana: "Ey Gaylân, şu iki hurma ağacına git de birbirlerine yaklaşmalarını ve bana gelmelerini söyle!" buyurdu. Ben de gidip Resûlüllah adına O´nun emrini tebliğ eyledim. Onlardan biri diğerinin yanına gelerek birbirlerine yaklaştılar ve Resûlüllah´ın yanına geldiler. Resûlüllah da devesinden inerek onların arkasına geçti ve hacetini kaza etti... (Abdest bozdu). Sonra Abdest alıp devesine bindi... Ağaç fidanları da yerlerine döndüler. Sonra yolumuza devam ederek bir yere geldiğimiz de orada konakladık. Derken bir kadın geldi ve: "Ey Al­lah´ın Resulü, benîm kabilemde bana şu oğlumdan daha sevimli olanı yok idi. Fakat kendisine cinnet hastalığı isabet etti. Ben bu oğlum için Allah´a dua edivermenizi istiyorum" dedi. Peygamber Efendimiz de ço­cuğu kendisine yaklaştırdı ve sonra şöyle buyurdu: "Bismillah! Ben, Al­lah´ın Resulüyüm. Ey Allah´ın düşmanı, dışarı çık ve bu çocuğu terket!" Bunu üç defa tekrar ettiler. Sonra çocuğun anasuıa hitabla: "Çocuğunu al, inşallah, bir daha kötülük görmez" buyurdu. Sonra yolumuza devam ederken bir yere geldik ve indik. Bir adam gelip: "Ey Allah´ın Resulü, benim bir bahçem vardı, benim ve ev halkımın yaşayışı bu bahçede o-lurdu... Bu bahçede benim iki de devem vardı. Şimdi bu develer heye­cana kapılıp köpürdüler... Beni yanlarına yaklaştırmadıkları gibi, bahçeye de sokmuyorlar... Başka kimse de onlara sokulamıyor..." dedi. Adamın bu şikayetini dinleyen Peygamberimiz, ashabını da yanma ala­rak o bahçeye gitti. Bahçenin kapısına vardıkları zaman, bahçe sahîbine: "Haydi kapıyı aç" buyurdu. Adam: "Mesele çok büyük, korkar açamam" dedi. Adam kapıyı açmaya çalışırken, develer âdeta rüzgar gibi geldi­ler... Adam kapıyı açınca, develeri karşısında buldu, Fakat develer dik­katle Hz. Peygamber´e baktılar ve yere çöktüler... Sonra boyunlarını yere koyup başlarını da uzatarak O´na secde ettiler... Peygamber Efen­dimiz onları başlarından tutarak sahibine teslim etti ve ona dedi ki: "Al develerini, onlara iyi bak ve güzel kullan!" Bunun üzerine oradaki in­sanlar dediler ki: "Ey Allah´ın elçisi, hayvanlar bile sana secde ediyor! Bizim sana secde etmemiz uygun olmaz mı " Peygamberimiz ise şöyle buyurdular:

"Ezelî ve ebedî diri olup ölmekten münezzeh bulunan Allah´tan başkası için secde edilemez!"

Bu seferimizden dönüşümüzde, giderken çocuğunun hâlini Hz. Peygamber´e arz eden kadın bizi karşıladı ve Peygamberimiz´e hitaben: "Seni hak peygamber olarak gönderen Allah´a yemin ederim ki, oğlum kabilemizin sıhhatli gençleri gibi, son derece sıhhatlidir" diyerek memnuniyetini dile getirdi..." [59]

Ahmed, îbn-i Ebû Şeybe, Beyhâki^ Taberânî ve Ebû Nuaym, Sü­leyman bin Amr bin el-Ehvas´tan, o da Ummü Cündüp´ten rivayet eder­ler. O demiştir ki; "Ben, Resûlüllah (s.a.v.)i Akabe Cemres´inde taşlarını

atarken gördüm. O ve O´nu takiben insanlar taşlamada bulunuyorlar­dı... Dönüşü sırasında bir kadın geldi ve yanında sar´ah bir çocuk vardı. Peygamberimizi hitaben dedi ki: "Ey Allah´ın Resulü, şu benim oğlum bir belâya müptelâ olmuştur, hiç konuşamamaktadır." Peygamberimiz o çocuğu kucağına aldı ve kadına, içinde su bulunan küçük bir kab ver­mesini emretti. O da verdi... Peygamberimiz bu kabın içindeki suya püskürdü ve sonra duâ buyurdu. Sonra bu suyu kadına verdi ve: "Bu suyu çocuğuna içir, aynı zamanda bu su ile onu yıka!" buyurdu. Kadın o suyu ve çocuğunu alarak oradan ayrıldı. Ben de onun peşinden gide­rek, o sudan biraz bana hediye etmesini istedim. O da: "Al!" dedi. O su­dan bir avuç alarak oğlum Abdullah´a içirdim. Oğlum büyüdü ve bir evlattan beklenen kadar, hayırlı bir evlad oldu... Bir müddet sonra da o kadına ve oğluna rastladım. Diyebilirim ki, onun oğlu da çok hayırlı bir evlat olmuştu. Ondan daha hayırlı bir evladın olduğunu söylemek nere­deyse mümkün değildi... Çok da akıllı idi..."

Beyhâki, îbn-i Asâkir, Muaykıb el-Yemenî´den şöyle rivayet eder: O demiştir ki: "Veda Haccı´nda ben de bulundum... Mekke´de bir eve girdiğim zaman, orada Peygamber (s.a.v.)´i buldum ve O´ndan şaşılacak bir şey gördüm: O´na, Yemâme´den bir adam gelmişti. O gün doğmuş olan çocuğu da yanında idi... Peygamber (s.a.v.), o yeni doğmuş çocuğa hitaben: "Söyle bakalım, Ben kimim " dedi. Çocuk da: "Sen Allah´ın Resulüsün" diyerek konuştu... Peygamber Efendimiz de bunun üzerine: "Allah sende bereketler meydana getirsin. Seni mübarek kılsın)" diye onun hakkında hayır duada bulundu... Sonra bu çocuk, delikanlı olun­caya kadar hiç konuşmadı... Biz ona "Mübârekü´l-Yemâme"adını ver­miştik..." [60]

Beyhaki Urve´den şöyle nakleder: O demiştir ki: "Peygamber (s.a.v.), Veda Haccı´nda dedi ki: "Ey insanlar! Benim size söylediklerimi aynen yerine getiriniz! Zira ben bilemiyorum, belki bu seneden sonra bir daha sizinle burada karşüaşamam... Ey insanlar, iyi kulak veriniz, sözlerimi iyi anlayınız; zira ben sizlere iki büyük emânet bırakıyorum! Bunlara sımsıkı sarıldığınız takdirde yolunuzu asla şaşırmayacaksınız! Bu iki emanetten birincisi: Kitâbullah´tır, ikincisi ise: Sünnetimdir!"[61]

Müslim´in Câbir´den rivayet ettiği haber de aynen şöyledir: "Ben, Peygamber (s.a.v.)´i Akabe Cemresi´ne taşını atarken gördüm. O, bu sı­rada devesi üzerinde bulunuyor ve şöyle buyuruyordu: "Hacda ilgili vazifelerinizi, benden aynen alınız! Zira ben, bilemiyorum, belki de bu haccımdan sonra bir hacc daha yapamıyacağım!"

İbn-i Sa´d, îbn-i Ömer´den şöyle rivayet etmektedir: Peygamberimiz (s.a.v.), Veda haccı´nda Arafat´taki vakfesinde, insarlara hutbe irâd e-derek buyurdu ki:

"Ey insanlar, bugün, hangi gündür " (Bilinen hutbesini sonuna kadar irâd buyurduktan sonra, yine buyurdular ki:)

"Ey İnsanlar, tebliğ ettim mi " İnsanlar da dediler ki: "Evet, Ey Allah´ın Resulü, tebliğ ettiniz!" ´ Bunun üzerine Peygamber Efendimiz:

"Ey Allah´ım, şahit ol!" buyurdu. Daha sonra insanlarla vedâlaştı... İşte bundan dolayıdır ki, insanlar bu hacca, "Veda Haccı" dediler..." [62]

Beyhâki ve Ebû Nuaym Enes´ten şöyle rivayet ederler: Ben, Mesci-dü´1-Hayf ta Peygamber (s.a.v.) ile birlikte oturuyorduk. [63] AnsâVdan ve Sakîf kabilesinden birer adam gelip Hz. Peygamber´in önünde dur­dular. Peygamberimiz kendilerine: "İsterseniz, niçin gelmiş olduğunuzu, siz bana söylemeden önce ben siz söyleyeyim! İsterseniz ben susayım, siz bana niçin geldiğinizi söyleyip sorularınızı sorunuz" buyurdu. Bu iki adam da: Siz haber veriniz ey Allah´ın Resulü, bu suretle imâmmızdaki yakînimiz artmış olur" dediler. Peygamberimiz de, önce Sakîfli adama şunları söyledi:

"Sen bana geceleri kıldığın namazlardan, namazdaki rüku ve sec­delerden aynı zamanda orucundan, gusul abdestinden sormak için gel­din."

Sonra Ansâr´dan olan adama iltifatla:

"Sen de bana, Beytullah´ı haccetmekten, Arafat´ta vakfe yapmak­tan, tıraş olmaktan, Kabe´yi tavaftan ve bunlardaki sevap ve mükafat­lardan sormak için geldin." buyurdu..."

Sakif ten ve Ansâr´dan olan her iki adam da, Peygamber (s.a.v.)´e: "Evet, Ey Allah´ın Resulü, bunları sormak için gelmiştim" dedi...

(Bu mealde bir hadîs, tbn-i Ömer´den de rivayet edilmiştir ve bu hadis az ileride gelecektir...)

Taberânî, Ebû Nuaym, sahihtir kaydiyle Hâkim, Abdullah bin Kurad´ın şöyle dediğini rivayet ederler: "Bayramın ikinci gününde Pey­gamber (s.a.v.)´e beş veya altı deve getirildi... Develer kendiliklerinden Peygamber Efendimize yaklaşarak (önce beni kurban et! derecesine) bi­rinci sırayı almak istedi..."

Ahmed, Beyhâki, Asım bin Humayd´den şöyle rivayet eder; "Pey­gamber (s.a.v.), Muâz bin Cebel´i´Yemen´e gönderdi... Onu Yemen´e u-ğurlarken onunla birlikte çıkıp kendisine vasiyette bulundu. Sözünü bitirdikten sonra buyurdu ki: "Ey Muâz, belki sen, bu seneden sonra bir daha benimle karşılaşamazsm! Öyle ümit edilir ki, artık bundan böyle mescidime ve kabrime uğramayacaksın!" Onun bu sözleri üzerine Meâz, kendisini tutamayıp ağladı..." [64]

Beyhâki´nin Zührî tarikiyle Ka´b bin Mâlik´in oğlundan rivayeti ise şöyledir: Peygamber (s.a.v.), Veda hacc´ını edâ ettikten sonra, Meâz´ı Yemen´e gönderdi... Muâz Yemenden geldiği zaman, Peygamber (s.a.v.) vefat etmiş, Ebû Bekir (r.a.) da müslümanların başına halîfe seçilmiş-

Ült ...

El-Hâtib, içinde birtakım mechûl râvîler bulunan bir rivayet silsi­lesi ile Aişe´nin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Peygamber (s.a.v.), biz­lerle birlikte Veda Haccı´nı edâ buyurdu... Hâcun Akabesinde benim yanıma geldikleri zaman, çok hüzünlü idiler... Sonra yanımdan ayrılıp gitti ve bir müddet sonra geldiğinde, gayet sevinçli ve tebessümlü idi... Sebebini sorduğumda, bana şunu söyledi: "Ben, Anamın kabrine gittim, Allah´tan anamı diriltmesini istedim... Anam dirilip bana îmân etti, sonra eski hâline döndü..."[65]







--------------------------------------------------------------------------------

[1] Bunu, bu şekilde Ebû Dâvûd da "Sünen" adlı kitabında Câbir"den rivayet etmiştir.

[2] Burada Sahih-i Müslim´in rivayetini de arz edelim: "Osman bin Ebu´l-As, hasta­landı ve hâlini Hz. Peygamber´e arz etti. O, müslüman olduğu günden beri şiddetli bir şekilde rahatsız idi, (neredeyse çatlıyacak hâle gelmişti). Peygamberimiz de kendisine dedi ki: "Sağ elini ağrıyan yere koy, sonra üç defa "Bismillah" de. Sonra yedi defa: "Ben, duyduğum acı­lardan ve korkulardan Allah´ın izzetine ve kudretine sığınırım!" diyerek dua et!" O da bu şe­kilde dua etti ve kendisinin de ifade ettiği gibi, tam şifaya kavuştu...

Sonra bu duayı, herkese tavsiye etmeye devam etti... İşte bu dua, İlâhî Devalar cümlesinden olup aynı zamanda Tıbb-ı Nebevî´dir ve bu duada şunlar vardır: Allah´ı zikir, Allah´a tevekkül ve tefvîz, Allah´ın izzet ve kudretine sığınma..." (Mevâhıb´i Ledünniye Şerhi Zerkânî, 7/82).

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/35-37.

[3] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/37-38.

[4] Buharî ve Müslim´in bu husustaki Ibn-İ Abbâs hadîsi şöyledir: Abdü´1-Kays Oğul­ları heyeti geldiği zaman Peygamberimiz kendilerine "hangi kavimdensiniz " diye sordu. On­lar da Rabîa´dan olduklarını söylediler. Peygamberimiz de kendilerine: "Peki, hoş geldiniz, safa geldiniz" buyurarak gayet iyi karşıladı... Peygamberimiz´e dediler ki: "Yâ Resûlallah, bi­liyorsunuz ki, aramızda Mudar kâfirlerinden olan bir kavim var: Bizler bu sebeble Haram Ayı´nm dışındaki zamanlarda Size gelemeyiz. Bize İslâm´ı öyle teblîg buyur ki, biz onları ay­nen alalım, döndüğümüzde kavmimizden diğerlerine de aynen onları emredelim ve bu seb­eble de cennete girmeye lâyık olalım!" Onların bu sözü üzerine Peygamber Efendimiz de buyurdular ki: "Size dört şeyi emrediyor, dört şeyden de sizleri nehyediyorum: Yalnız Allah´a îmân edeceksiniz, yâni: Allah´tan başka ilâh olmadığına şehâret edecek, namazı dosdoğru kılacak, zekatı ödeyecek, ramazan orucunu tutacak, harb ganîmetinden de beşte birini vere­ceksiniz! işte size bunları emrediyor, şunları da yasaklıyorum: Dübba´dan, Hantem´den, Nakîr´den ve Müzeffet´ten, yâni hangi kabda yapılırsa yapılsın, hangi isimde olursa olsun bütün içkilerden... İşte amelinizde ve davetinizde, bunlara dikkat ediniz!"

[5] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/38-40.

[6] Ra´d suresi, 8-13

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/40-42.

[7] Olayda adı geçen Ümmü Habîbe (r.a.) Validemiz kocası Abdullah bin Cahş -önce de belirttiğimiz gibi, Ümmü Habîbe1 nin kocası, Abdullah değil, bunun kardeşi Ubeydullah bin Cahş idi (M.)- ile birlikte Habeşistana hicret etmişti... Kocası orada İslâm´dan irtidâd erip Nasrâniyet dînine geçmişti... Habeşistan Kral´ı (Necâşî) müslüman olunca, Peygamberimiz (s.a.v.), Ümmü Habîbe´yi kendisine nikah layı vermesi İçin Necâşî´ye vekâlet verdi. Necâşî de Ümü Habîbe´yi Peygamberimize nikahladı... Nikah mehri olarak da Ümmü Habîbe Vâlidemiz´e dört yüz dînâr verdi. Ayrıca bir gemi hazırlatarak onu ve diğer muhacirleri yük­leyerek Medîne´ye yolcu etti... Hayber´in fethi sırasında Medine´ye geldiler... Peygamberimiz buna çok sevindi ve: "Bilmiyorum, Cafer´in gelişine mi, yoksa Hayber´in feth edilişine mi daha Çok sevineyim " buyurdu..

[8] Amr bin el-As (r.a.), Arab´ın dâhilerinden ve hâkimlerinden salıyan bir şahsiyet İdi... Hz. Ömer kendisini gördüğü zaman: "Bu adam, Arab´ın Kisrâ´sıdır!" derdi... Amr, işte bu dehâbi \ve siyâsî dirayeti) iledir ki, Muâviye´ye Ali ile olan savaşlarında pekçok fayda ve de­stek sağlamıştır... Sıffîn´de kılıçların üzerine Mushaf-ı Şerifin konulmasına ve bu suretle sulh istiyoruz diyerek bağırılmasına işaret edenin de o olduğu söylenir... Malumdur ki, bunun neticesi olarak Hz. Ali´nin askerleri arasında desteğini kesenler, ayrılık ve ihtilafa düşenler olmuştur... Sonra da "Hakem Olayı" denilen hâdise meydana gelmiş ve Amr, bu olayda is­tediği gibi manevralar yapmaya muvaffak olmuştur.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/42-44.

[9] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/45-46.

[10] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/47.

[11] Bunun ravisi Hişâm bin Muhammed el-Kelbî hakkında Ahmed "ondan hadis alınmaz" Darekutnİ, "o metruktür", İbn-i Asakir de: "O, bir râfızîdir, muteber değildir demi­şlerdir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/47.

[12] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/47-48.

[13] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/48-49.

[14] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/49-50.

[15] Peygamber (s.a.v.) Efendİmiz´in bu gibi mucizeleri pek çoktur... Vâil bin Hucr´un gelişini bu şekilde üç gün önceden haber verdikleri gibi, Abdü´l-Kays Heyeti´nİn gelişini, Yemen Heyeti´nİn gelişini de, bu şekilde haber vermiştir ve bunlar, sıhhatli senedlerle sabitolmuş mucizelerdir.

[16] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/50-51.

[17] Amr bin Hamık, Huzâa´lı olup Peygamberirnİz´e Veda Haccı sırasında bîat elmiş, bir daha da O´ndan ayrılmamıştır. Sonra Kûfe´ye yerleşti, Hz. Ali´ye bütün savaşlarında refakat etti. Hucr bin Adiyy´e de destek oldu. Sonra Musul´a kaçtı. Sığındığı bir mağarada kendisini yılan sokarak, ölümüne sebeb oldu

[18] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/51.

[19] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/52.

[20] Mâiz bin Mâlik, Eşlem kabîlesindendir... Bir gün, Peygamberimizin huzuruna gelip, zina suçunu irtikab ettiğini iddia ve itiraf etti... Peygamberimiz de ona, recm cezasının verilmesini hükme bağladı... Mâiz recm olunduktan sonra da onun hakkında şöyle buyurdu: "O, öyle bir îevbe etti ki, eğer onun tevbesi Medîne´lilerden yetmiş kişiye taksim edilse, yet­mişine de yetecek bir tevbe idi!"

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/52.

[21] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/52-53.

[22] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/53.

[23] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/53-54.

[24] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/54.

[25] Bu olayın râvîsi Huzeyfe (r.a.), Benî Abs´tendir. El-Eş´as´ın Hasan-i Basrîden ri­vayetine göre, Resûlüllah Efendimiz Huzeyfe´yi serbest bırakıp buyurmuş: "Ey Huzeyfe, sen istersen Mühâcirîn´e intisâb et, istersen Ensâr´a intisab et. Bunun üzerine Huzeyfe: "Ben Ensâr´dan olacağım" dedi. Ondan böyle o, Ensar´dan sayıldı. Hz. Osman´ın şehâdetinden sonra Kûfe´de vefat eyledi. (VâkıdPye göre, hicrî 36. yılında Medâin´de vefat etti.)

Mülâane olayı ise şöyle oldu: ilgili âyet (Al-i Imrân, 61) nazil olduktan sonra, Hz. Pey­gamber (s.a.v.), yanına Hasan, Hüseyin, Fâtıma ve Ali´yi alarak evinden çıkmış; kim yalan söylüyorsa Allah´ın lanetinin onun üzerine olması için Necrân´lılarla lânetleşmek üzere yürü­müş,.. Necrân Heyeti ise bunu görünce, içlerinden biri diğerine: "Vallahi bu adam, bir dağın yerinden oynaması için Allah´a dua etmiş olsa, O´nun bu duası kabul edilir! Ben O´nda böyle bir hâl görüyorum! Siz onunla sulh yapmaya bakınız! demesi üzerine, lânetleşmekten vaz­geçilip sulh yapılmıştır...

[26] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/54-56.

[27] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/56-57.

[28] Olayı anlatan Zâmil bin Amr el-Cüzâmî, Yemen´de Adiyy bin Amr Oğullarının kabilesi bulunan, çok büyük bir kabileye mensubtur. Bu kabîlenin adı "Cüzam" olduğu için, kendisi de el-Cüzâmî olarak anılmaktadır.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/57-58.

[29] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/58-59.

[30] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/59.

[31] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/59-60.

[32] Temîm-i Dârî´nin; kavminden gelen ve Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz´in huzurunda müslüman olan kişiler arasında, Müslümanlığı kabul ettiği, doğru ve sabittir... Fakat onun, Resûlüllah Efendimiz´den böyle gâhb bir talebde bulunduğu ise, tarihî deliller ile sabit gö­rünmemektedir... Bu, tarihî ve ilmî bir şekilde isbât edilmedikçe, kabule şâyân sayılmaz... Şahsen ben bunun sahih olacağını sanmamaktayım... Sahîh olmadığına delâlet eden bir husus ise, Şam´ın fethinin ancak Ömer zamanında tamamlanmış olmasıdır...

(Temîm-i Dârî´nin Peygamberimizin yanındaki mevkii ve sevgisi ise; bilinen hakikat­lerdendir... O, Şam´dan getirdiği kandili Mescİd-i Nebevfye asarak ortalığı aydınlattığf za­man, Resûlüllah onun hakkında: "Sen, şu Mescidimizi aydınlattığın gibi Allah da seni dün­yada ve ahirette aydınlatsın! Eğer şimdi benim bir kızım olsaydı, derhal onu sana nikahlar, seni kendime damad edinirdim" buyurmuştur... (Mecalis-i Seniyye, 72, Amire, 1315).

[33] Müslim´in Sahîh´inde rivayet ettiği haberin kısaca özetidir bu... Müslim bunu, "Deccâl´in sıfatının, yanındaki şeylerin anlatılması" babında zikretmiştir. İsteyenler o bölüme bakabilirler... Ve bu rivayet, son derece garîbtir... Allah kendisine rahmet ihsan etsin, Ibn-i Kayyim, Zâdü´l-Meâd adlı kitabında bu haberin ravisi Fatıma bintî Kays´la ilgili olarak der ki: "Onun hafızasının, ilminin miktarını tanımak İstersen, Resûlüllah´ın minberde anlattığı U2un Deccâl Hadîsi´ni, nasıl o kadar uzunluğuna rağmen tam olarak kavrayıp ezberlediğine ve onu aynen başkalarına aktardığına dikkat et! Hadîs, oldukça uzun ve garîb olduğu halde, hiçbir kimse bu hadîsi, ona karşı İnkar etmiş de değildir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/60-61.

[34] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/61.

[35] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/61-62.

[36] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/62.

[37] Bu ve benzeri haberleri rivayet edenler, nedense bu heyetlerin sırf müslüman olmak için geldiklerini ve müslüman olduklarını, her defasında açıkça bi İd irmiyorlar... Hatta bu gelen heyetler, sanki sırf dünyalık bir şey istemek için gelmiş gibi, bir hava estiriyor­lar... Biz, elbette bu heyetlerin bâzılarının gelişinde, bâzı mucizeler vukua geldiğini asla inkar edecek değiliz! Fakat her heyetin gelişinde mutlaka bir mucize vukua gelmiş gibi göstermek (hem de bunların sırf dünyevî şeylere münhasırmış gibi göstermek), doğru olmasa gerek... Şu haberde olduğu gibi ki, heyetin Peygamberimiz´e: "Ellerini kaldır da Öyle dua et!" dediğin­den bahsediliyor... Bizce bu, olmuş veya olacak bir şey değildir! Tek başına bu, haberi çü­rütmeye kâfidir! Hele haberin kaynağı Vâkıdî olunca...

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/62-63.

[38] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/63.

[39] "Cinler", aslında gizli ve göze görünmez varlıklardır. Onların varlığı, bu esas üzerine cereyan eder... Ve onlara "Cin" denilmesi de bu yüzdendir... Sırf bu yüzden, me­leklere de "Cinne" denildiği olmuştur. Nitekim bir âyet-i celîlede şöyle buyurulmaktadır: "On­lar, bir de Allah ile cinler (yâni melekler) arasında bir neseb (bir soy birliği) uydurdular. Halbuki cinler de, onların yakalanıp ilâhî huzura getirileceklerini bilmişlerdir!" (Sâffât, 158). Yine, eşyayı karanlığı İl© örtüp gizlediği için, "Cenne´l-leylü = Gece bürüdü" denilir. Aklı örtüp işle­mez hâle getiren akıl hastalığına da, yine bu sebeble "Cünûn" ve cinnet denilmiştir... Keza altındakini gizleyip koruduğu için zırha da "Cünne" denilmiştir... Arap dilinde bunun, daha başka misalleri de bulunmaktadır... Cinlere gelince: Bunlar, Adem aleyhissâm´dan önce ya­ratılmış varlıklardır. Ve ilgili âyet´in bildirdiği veçhile (Hıcr, 27), ateş unsurundan yaratılmıştır. Bu ilgili âyet şu mealdedir: "Cinne gelince: Onu da insandan daha önce, vücûdun gözenek­lerine nüfuz eden çok sıcak ateşten yarattık."

Gerek Kur´ân´da, gerekse Hadîsler´de cinlerle ilgili olarak vârid bulunan şer´î delîllerin umûmundan çıkan manâ şudur: Cinler; akıllı, mükellef, içlerinde mü´mini de, kâfiri de bulu­nan, çeşitli suretlerde teşekkül etmeye kudretli kılınan, belli bir surette temessül ettikleri za­man görülebilen, bir takım ağır ve zor işlere güçleri yeten, aslında ise gizli ve Örtülü bulunan birtaktm varlıklardır... Nitekim ilgili âyetin bildirdiği gibi, Allah onları Süleyman aleyhis-selâm´a müsahhar kılmış da onlar, onun için kaleler, heykeller, havuzlar kadar geniş leğen­ler, sabit kazanlaryapmışlardır... (Sebe1,13). Ve cinlerden kimi yapı ustası, kimi dalgıç, kimi de semâda kulak h.rsızlığı yapar olmuştur. Fakat bu kulak hırsızlığı yaparak çalıntı (vahiy) haberini alarak insanlardan kendi dostuna getirenler) İslâm´dan sonra tamamen bundan menedilmişlerdir... İslâm´dan önce kâhinliğin o derece yaygın olmasının sebebi de o idi... Şimdi biz müslümanlar; cinlerin varlığına ve onlarla ilgili şer"î bilgilere aynen inanırız. Ve bi­zim peygamberimiz´in Peygamberliği, onlara da şâmildir... Ve cinlerin heyet halinde gelip Peygamberimiz´i Kuran okurken dinledikleri hakkında da kitabımız da âyetler vardır (Cin Sûresi, âyet: 1 ile 18). Müellif merhum da, burada ve ileriki bahislerde, ilgili hadîsleri irâd et­miştir

[40] Bu haberi bize nakleden Ibn-i Mes´ud (r.a.) hazretlerinin bizzat kendisinin İfâde ettikleri gibi, o dahî Ashâb-ı Suffeden biri idi... O Ashâb-ı Suffe ki; Allah ve O´nun dîni uğrunda yerleri ve yurtlarını terketmiş muhacirler idi... Ve Mescid-i Nebevfnin kenarına ya­pılan Suffe´de barındıkları için "Ehl-i Suffe" veya "Ashâb-ı Suffe" diye anılırlardı... Katıldık­ları savaşlardan ganîmet hisselerini alırlar, devletin ve onun temsilcisi bulunan Resulüllah´ın verdiği vergilerle geçinirlerdi... Bâzan da Ensâfdan ve Mühâcirîn´den olan din kardeşlerinin dâvetine icabet ederek onların sofralarında bulunurlardı. Sadece umûmî barınakları suffe idi. Yoksa sofi/yeden bâzılarının iddia ettikleri gibi, kendilerini diğer Ashâblan ayıran he­rhangi birşiârve Özellikleri yok idi... Hiç değişmeyen belli sayıları da yok idi... Bâzı şartlara göre, sayıları artar veya eksilirdi... İçlerinden evlenen veya ev sahibi olanları, aralarından ayrılır, Allah yolunda yurdunu terkedip de evsiz kalanlar da onlara katılırdı... Meselâ Ab­dullah bin Ömer´de onlardandı... Fakat evlendikten sonra, kendi evîne taşınmıştır

[41] Sahih bir Hadîs-i Şerifle şöyle gelmiştir: Peygamber (s.a.v.), herhangi bir kim­senin yalnız başına yola çıkmasını yasaklayıp buyurdular ki: "Tek başına hayvanına binip yola çıkan şeytandır, iki kişi olarak çıkarlarsa, iki şeytandır! Ancak üç kişi olarak çıktıkların­da, işte bunlar bir topluluk ve kafile sayılır!"

[42] İşte, Kesîr bin Abdullah böyle rivayet ediyor ve ayrıca böyle bir mütâlâda (!) bulunuyor... Fakat kendisi, haber ve hadîs ilminin dirayetli imam ve âlimlerine göre "itimad edilir" bulunmamaktadır... Hafız Zehebî bize, onun hakkında Yahya bin Meîn´in: "O, hiçbir şey değildir" dediğini, el-Şâfiî ve Ebû Davud´un İse: "O, yalanın belli başlı temellerinden bi­ridir" dediklerini bildirir... Ayrıca, Dârekutnî ve başkalarının, onun hakkında "metruktür" dediklerini, Ebû Hatim ile el-NesaîYıin: "O, sağlam değildir" dediklerini, İbn-İ Hıbbân´ın: "Onun babası vâsıtasiyle dedesine isnâd ettiği, tamamen uydurma bir risalesi vardır" dedi­ğini, Îbn-i Adiyy´in de: "Rivayet ettiklerinin hiç birinde ona tabî olunmaz" dediğini bildirmek­tedir... Bu bilgiler arasında, İmam Ahmed´in, onun rivayetini reddettiği de vardır... Herhalde, bu kadar bilgi, yeterli olsa gerektir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/63-66.

[43] O sesin Harîm´e hatırlatmak istediği el-Arâf Sûresinin ilgili âyeti şu mealdedir O sesin Harîm´e hatırlatmak istediği el-Arâf Sûresinin ilgili âyeti şu mealdedir "Her ne zaman şeytandan bir kötü düşünce seni dürtüklerse, derhal sen Allah´a sığın! Çünkü Allah, işitendir, bilendir." (Ayet 200)

[44] Ömer (r.a.), Ebû Bekir gibi, hadîslerin rivayeti hususunda çok titiz (mütesebbit) davranıyor; bir hadîs rivayet eden, buna dâir bir şâhıd bulamazsa, onu kabû! etmiyordu... isterse o kişi, ashabın büyüklerinden birioisun... Nitekim Ebû Mûsâel-Eşarİ´yeveÜbeyy bin Ka´b´a da bu şekilde davranmıştır... Şüphesiz onun bu hususta bu kadar titiz davranmasının sebebi, Resûlullah´a karşı yalandan bir şeyin isnâd edilmesinden çok korkması İdi.

[45] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/66-68.

[46] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/68.

[47] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/68-69.

[48] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/69-70.

[49] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/70.

[50] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/70-71.

[51] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/71.

[52] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/71-72.

[53] Bu haberin ravîlerinden olan Salih bin Keysan (rivayet bakımından} zayıftır. Ibn-i Meîn, onun hakkında: "O, bir şey değildir" demiş. Imam-ı Buharî "şüpheli" demiş, Nesaî: "sika değil" demiş, İbn-i Adiyy de: "Bütün rivayet ettikleri, mahfuz olmayan haberlerdir" de­miştir.

[54] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/72-73.

[55] Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/73.

[56] Öyle görünüyor ve anlaşılıyor ki, ârâbî kıssalarının aslı birdir. Çünkü bu husus­taki rivayetler, birbirine pek yakındır, aralarındaki çok küçük fark, bu bir tek olayı rivayet edenlerin tasarrufundan ileri gelmiş olabilir.

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/73-74.

[57] Müellifimiz imâm-ı Süyûtî merhumun yukarıda bildirdiğine göre, Ibn-i Hacer, bu haberi rivayet ilmi bakımından "güzel" saymıştır... Fakat bu eserin tenkîd ve tahkikini yapan Dr. Muhammed Halîl Herrâs´ın bunu dirayet bakımından "güzel" saymadığını görüyoruz... Onun bu haberi üzerine yazmış olduğu yirmi bir satırlık tenkîd ve tahkîk yazısını görmek için, bu eserin tahkiklî nüshasının ilgili kısmının dikkat ve insafla mütâlâa edilmesini tavsiye ede­riz... (Bakınız; El-Hasâisu´l-Kübrâ, (Tahkiki! Nüshası, 2/204. Dâru´l-Kütübü´l-Hadîsiye Tab´ı, Matbaa-i Medenî. Konya Hayra Hizmet Vakfı Kitaplığı, No: 2277/2).

[58] Sabî çocuğun, Peygamber Efendimizin duası bereketiyie mübtelâ olduğu sar´a hastalığından iyi olması, haddi zâtında sahih ve sabittir. Hastalığı hem de ev halkının yemek sırasında geliyor, çok huzursuz bulunuyorlardı. Efendimizin duasından sonra ise, bir şeyi kalmadı. Fakat bunu Ravhâ´da olmuş gibi göstermek, dönüşte kızartılmış koyundan söz et­mek, doğru değildir. Sahih rivayette bunlar yoktur.

[59] Sahih olan Deve Kıssası´ntn Medîne´de vukua gelmiş olmasıdır... Fakat bu olay, müteaddid de olabilir... Bu husustaki Imâm-ı Ahmed, Bezzâr ve Nesafnin Enesten rivayet ettikleri Hadîs´te olduğu gibi, Yâlâ bin Mürre Hadîsindeki olay da sahih ve vâkidir... Olay, ister birkaç defa vukua gelmiş olsun, ister bir defa "Medine´de vukua gelmiş olsun, her hâl u kârda, Peygamber Efendimizin mucizelerinden birini teşkil etmektedir.

[60] Bu rivayet, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz´den sahih bir şekilde rivayet edilen ve sabî iken konuşanların sayısını üçe hasreden hadîs´e uymamaktadır. Zira Peygamber Efendimiz, bu hadislerinde: "Beşikte sabî iken konuşanlar ancak üç kişidir: İsâ bin Meryem, kendisini ibâdete veren Cüreyc´İn arkadaşı ve Ashâb-ı Uhdûd kıssasında geçen ve anasına: "Anacığım, hiç korkma ve çekilme!" diye konuşan çocuk" buyurmuştur... Bu hadiste: "Yalnız bu üç kişi, beşikte iken konuşmuştur" buyurulmuş olması, bir diğerinin dahî sabî iken konuş­masına engeldir... Eğer Veda Haccı sırasında böyle bir mucize vuku bulmuş olsaydı, her yerde bundan söz edilmiş olması gerekirdi... Sâdece Muaykıb tarafından rivayet edilmesi, olur şey değildir... Aynı zamanda Yemâme´lİ o çocuğun da İsmiyle cismiyle çok tanınmış ol­ması gerekirdi... Hattâ kendisi böyle bir mucizeye konu olan bu çocuk, ismiyle parlamış birisi olurdu... Haddi zâtında böyle bir şey de yoktur... Biz, bunun aslında vukuunu uzak görerek inkâr ediyor değiliz. Zira Peygamberimiz için, bundan daha büyük mucizeler vukua gelmiştir. Kuru kütük, O´na olan hasretiyle inlemiş; O´nun avucunda taşların tesbîh ettiği duyulmuş, taşlar ve ağaçlar O´nu selamlamıştır... Binâen aleyh, bizim belirtmek istediğimiz; sâdece yukarıdaki rivayetin, ilgili sahih hadîse aykırı düştüğüdür..

[61] Peygamberimiz bunu Arafat hutbesinde söylemiştir.

[62] Bütün bunlar, sahih hadislerle sabit hakikatlerdir

[63] Bu, Minadaki mescittir

[64] Muâz (r.a.), Hazrec´ten otup künyesi Ebû Abdurrahmân´dır... Dört büyük kurra-dan biri idi... £n barr vasfı, İslam´ın helâl ve haramlarını çok iyi bilmesi idi. (El-Tac, 3/346 -Mısır, 2. Tab´ı)

[65] Şevkânî, El-Fevâid adlı kitabında der ki:

"Bunu, el-Hatıb Aişe´den mer"fûan rivayet eder. Ondan, İbn-i Şahin de rivayet etmiştir. Fakat İbn-i Nasr bu hususta der ki: "Bu haber, bir uydurmadır! Bu haberin rivayet edenleri arasında Muharnmed bin Zeyyâd el-Nakkâş da vardır ve bu râvî sika yâni sağlam değil­dir. Diğer râvîler ki, Ahmed bin Yahya el-Hadramî ile Muhammed bin Yahya el-Zührfdir; kim oldukları tamamen meçhuldür..."

Müellifimiz fmam-ı Süyûtî, El-Leâli adlı kitabında sözü hayli uzatmış ve özet olarak da: "Doğru olanı; bu rivayetin zayıf olduğuna hükmetmek olup, uydurma olduğunu söyleme­mektir" demiştir.

Bu hususta ben diyorum ki: Müellif merhum, daha önce de bâzı misallerini gördüğü­müz gibi, bâzı zayıf rivayetlere arka çıkıp onları desteklemek istiyor... Bu rivayet, hakîkaten haddi zâtında zayıf ve bâtıl ise; ona arka çıkıp desteklemek suretiyle, hiç hak olur mu El bette olamaz, işte burada da merhum, bu rivayet için: "Bu, zayıftır, mevzu (yalan) değildir" diyor. Halbuki kendisi dahi bilmektedir ki, bu haberin senedi tamamen çürüktür... Nitekim burada kendisi dahî, bu haberi sevkederken: "İçinde birtakım mechûl râvîlerin bulunduğu bir senedle..." demiştir... Bu durumda, böyle bir rivayete arka çıkıp onu desteklemeye çatışmak, İlim itibariyle ne gibi bir kıymet ifâde edebilir (Muhakkik Dr. Muhammed Halîl Herras).

3-Hatîb,lbn-i Şâhîn ve müellif Süyûtî gibi, Peygamberimizin duası ile anası ve ba­basının dirilip kendisine îmân ettiklerini kabul edenler arasında Süheylî, Kurtubî ve Muhib-bü´t-Taberî gibi âlimler de vardır. Fakat hadîs ve tefsir alimlerinden Ibn-i Kesîr; yukarıda ge-ıçen rivayet hakkında: ´´Bu rivayet, son derece münkerdir" demektedir. Fakat ne kendisi, ne de harhangi bir İslâm alimi, meseleyi sırf Allah´ın kudreti bakımından uzak görmek gibi ilim dışı bir tutuma sahib değillerdir. Herhangi bir mucizenin vukuuna inanmış bulunan bir âlim, diğer bir mucizeye, sırf kudret-t ilâhiye nokta-i nazarında şüpheli bakmış olamaz... Zâten böyle bir şey de yoktur... Sâdece, yukarıdaki rivayetin sahih senedlerie sabit olup olmadığı söz konusudur... Ibn-i Kesîr ve emsali âlimlere göre, rivayet ilmi bakımından böyle bir şey, sabit değildir... (Keşfü´l-Hafâ, 1/61 - Beyrut, 1351).-

Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, Uysal Kitabevi: 2/74-82.


İnsanların En Güzel Ahlaklısıydı
Enes b. Malik (r.a.) şöyle dedi:Allah Resulü (a.s.), insanların en güzel ahlâklısı idi. Bazen kendisi evimizde iken namaz vakti gelirdi de hemen altında bulunan serginin (düzeltilmesini) emreder, yaygı süpürülür, sonra üzerine su serpilir, daha sonra da Allah Resulü (a.s.), imam olur biz arkasında saf tutardık. O da bize namaz kıldırırdı. Enes´lerin bu yaygısı hurma yapraklarından idi.
Sahih-i Müslim´deki hadis numarası: 1054

Keşke Sana Gelselerdi
Biz elçilerden hiç kimseyi ancak Allah´ın izniyle kendisine itaat edilmesinden başka bir şeyle göndermedik. Onlar kendi nefislerine zulmettiklerinde şayet sana gelip Allah´tan bağışlama dileselerdi ve elçi de onlar için bağışlama dileseydi, elbette Allah´ı tevbeleri kabul eden, esirgeyen olarak bulurlardı. (4/64)

Bu site Şeyh hazretlerinin sevenlerince hazırlanmış olup, Haznevi cemaatının ve yüce üstadının resmi sitesi değildir.